غزل شمارهٔ ۳۱۴

هوش مصنوعی: شب گذشته بیماری چشمانت مرا از پا درآورد، اما با مهربانی لبت، روح و جانم را به زندگی بازگرداندم.

هوش مصنوعی: عشق من به خطوط زیبای تو، تازگی ندارد و از مدت‌ها پیش وجود دارد. من از این جام زیبا سرمست و شیدا هستم.

هوش مصنوعی: از استقامت و پایداری خودم خوشحالم که به خاطر عشق و آرزو در سر کوی تو همچنان ایستاده‌ام و تسلیم مشکلات نشده‌ام.

هوش مصنوعی: از نگاهت آسایش را از منِ کسی که در میخانه نشسته است، انتظار نداشته باش. چرا که من تا زمانی که هستم، همواره از خدمت به جمع رندان سخن گفته‌ام.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، خطرات زیادی وجود دارد و نمی‌توان گفت که وقتی عمرم به پایان رسید، آزاد شدم.

هوش مصنوعی: از این پس نگران تیر کمان حسودان نیستم، چون به معشوقی با ابروی کمان مانند پیوستم.

بوسه بر عقیق سرخ و زیبای تو بر من حلال است، زیرا با وجود غم و جفا‌ی تو، عهد و وفایم را نشکستم.

یک بت جنگاور، دلم را به‌غارت برد و رفت، وای بر من اگر لطف شاه به‌داد من نرسد.

هوش مصنوعی: حافظ به اوج و اعتلای دستاوردهای علمی و هنری خود رسیده بود، اما به خاطر دردی که از بلندای قامت تو دارد، خود را در مقام پایین‌تری می‌بیند.