غزل شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: من عاشق چهره زیبای جوانی هستم که تازه به بار نشسته و از خدا خواسته‌ام که با دعا کردن، برکت و خوشبختی این غم را به من عطا کند.

هوش مصنوعی: من عاشق و شیفته و اهل جلوه‌گری هستم و این را به‌طور صریح می‌گویم تا بدانی که با قابلیت‌ها و هنرهای زیادی آراسته شده‌ام.

هوش مصنوعی: از لباس آلوده‌ام شرم دارم، چرا که به آن بسیار تزیینات بیهوده و زیبا داده‌ام.

هوش مصنوعی: شمع عزیز، با دلی پر از غم بسوز و نگران نباش، چون من هم اکنون تصمیم گرفته‌ام که مانند تو با مشکلات کنار بیایم و آماده‌ام تا به این چالش بپردازم.

هوش مصنوعی: با این همه شگفتی که دارم، به درد و رنج خود افزوده‌ام و کارم به جایی رسیده که آنچه از دل و جانم کم شده، نتوانسته‌ام جبران کنم.

هوش مصنوعی: من هم مثل حافظ به میخانه می‌روم و لباسی می‌پوشم که بوی خوشی داشته باشد، زیرا آنجا معشوق تازه‌کارم را در آغوش می‌کشم.