غزل شمارهٔ ۳۰۷

هوش مصنوعی: هر چیزی که درباره آن چهره و زیبایی گفتم، هر کسی که شنید، فقط گفت: «خداوند را شکر که چنین زیبایی وجود دارد».

هوش مصنوعی: ابتدا به نظر می‌رسید که به دست آوردن عشق و دلدادگی و رفتارهای شیطنت‌آمیز کار ساده‌ای است، اما در پایان، جانم را در راه کسب این ویژگی‌ها سوزاندم.

هوش مصنوعی: حَلّاج در هنگام اعدام، این نکته را به زیبایی بیان می‌کند که در مورد مسائل پیچیده و دشوار، بهتر است از کسانی که در این زمینه تخصص ندارند، سوال نشود.

هوش مصنوعی: گفتم «کی می‌خواهی به جان ضعیف من رحم کنی؟» گفت «زمانی که جان مانعی در میانه نداشته باشد.»

هوش مصنوعی: دل خود را به یاری و بازیگوشی یک معشوق سپرده‌ام که ویژگی‌هایش پسندیده و خصلت‌های نیکو دارد.

هوش مصنوعی: در حالی که به تنهایی و بی‌خبر از دیگران بودم، چشمان تو مانند چشمان مستی مرا به خود جذب کرده بود و اکنون به خاطر تو، مانند دیگر مستان شاد و سرزنده شده‌ام.

هوش مصنوعی: از چشم‌های من سیل و طوفانی به بزرگی طوفان نوح به راه افتاده است و تصویر تو هیچ‌گاه از یادم نمی‌رود و از دل من محو نخواهد شد.

هوش مصنوعی: ای دوست، آیا دست حافظ برای محافظت از چشم زخم است یا خدایا، آیا می‌توانم آن را در گردنت ببینم که آویخته شده؟