غزل شمارهٔ ۳۰۴

یحیی فرزند مظفر حاکم مقتدر، دانا و دادگستر ، دارنده ی جهان (داریوش سوم) ، یاور دین ، پادشاهی فاضل و کامل است.

ای پادشاهی که حاکمیّت تو در پناه اسلام و اسلام تحت حمایت توست بارگاه تو زمین را ملکوتی کرده است. درگاه تو پنجره به روی جان و دریچه ای به روی دل در زمین خاکی گشاده است.

ستایش و احترام تو بر عقل و جان واجب است لطف و عنایتِ فرا شمول تو تمام اجزای هستی را دربرمی گیرد همه چیز و همه کس از بخشش و سخاوت تو فیض می برند.

اینجا حافظ با رندی تمام مضمون شعر را از مدح به سمت ستایش خداوند هدایت میکند و به پند و موعظه میپردازد ؛ خداوندا به لطف عنایت تو در آغازین روز خلقت، از قلم صُنع تو یک قطره بر روی ماه چکید(( اشاره به پر جبرئيل )) را و ‌سبب شد که همه ی مسائل و مشکلاتِ مخلوقات شامل (جدا نبودنِ روز از شب ، نامعلوم بودن زمان عبادت، کار و استراحت و....) مرتفع گردید.

خورشید با آن همه نور و روشنایی هنگامی که مشاهده کرد آن "خال سیاه"((ماه)) مورد توجّهِ ویژه ی خداوند قرار گرفته و منشاء خیر و برکت برای مردم و سببِ حلّ مسائل آنها شده، از روی رشک و حسادت می گوید ای کاش به جای این غلام سیاه خوشبخت من بودم.

ای پادشاه ، در سایه ی محفل عیش و عشرت تو چرخ فلک نیز به شور و شوق آمده و مشغول رقص و پای‌کوبیست تو بمان و بگذار ‌مجلس عیش تو همچنان برقرار و مستدام باشد تا همه ی کائنات غرق در شور و شادمانی باشند.

ای پادشاه ، به باده نوشی و عشرت بپرداز و دست به بخشش های بزرگ بزن که به لطفِ زنجیر زلفت تو (به برکت خوی نیک تو) بد خواهان به بند و زنجیر کشیده شده اند.

چرخ فلک بر مدار عدالت می چرخد ( گردش چرخ فلک در مسیر روشن و راست قرار دارد) ای دل خوش باش که بار کج ِ ظالم هرگز به منزل نمی رسد.

ای حافظ اندیشه ی باطل به دل راه مده و از بندگان خدا چشم داشتی نداشته باش که تقسیم کننده ی رزق و روزی شاه جهان خداوندِ رزّاق است.