غزل شمارهٔ ۲۹

ما با خیال تو مستیم و به‌شراب نیاز نداریم به خُم بگو که پی کار خود گیر و برو که خمخانه تو بی‌رونق شد.

حتی شراب بهشتی را نیز میاورید که بی محبوبم بهترین شراب هم لذتی ندارد. (عَذْب‌: گوارا)

حیف که یارم رفت و خیال دیدن او بیهوده است.

ای دوست، بیدار شو که این دنیای خواب و غفلت هر لحظه پر از سیل خطرناک است.

یار بر تو آشکارا می‌گذرد اما اغیار را دیده است و رخ نمی‌نماید.

وقتی‌که گل‌، زیبایی شبنم روی تو را دید از عشق تو دلش پر آتش گشت و غرق گلاب شد.

تا بهار و خرمی است بیا کنار جویبار را از دست ندهیم که دنیا خیال و سرابی بیش نیست.

در مغز من جایی برای پند وجود ندارد چون پُر از نغمه شاد چنگ و رباب و آهنگ و ترانه  است.

چه ایرادی بر رندی و عاشقی و نظربازی حافظ هست؟ جوانی‌، این حالات را با خود دارد.