غزل شمارهٔ ۲۸

به جان تو و به دوستی دیرینه ما قسم که هر صبح‌گاه برای نیکبختی تو دعا می‌کنم.

اشک‌های من که از طوفان نوح پیشی گرفت نیز نتوانسته‌است که یاد و مهر تو را از سینه‌ام بشوید.

بیا و دل شکسته من را بخر که ارزش آن از صدهزار دل سالم و بی‌درد بیشتر است.

مورچه‌ای به آصف طعنه زد و بجاست که اگر یار، انگشتری جم را گم کرد و نیافت. (شاعر در اینجا خود را به موری تشبیه‌کرده که به سلیمان اعتراض کرد، و گم‌شدن انگشتر شاهی نیز اشاره به‌داستان سلیمان است.)

ای دل غمگین من، از لطف دوست ناامید مشو؛ وقتی که لاف عشق زدی‌، به‌آسانی سر بباز.

صداقت و یک‌رنگی را پیشه‌کن که از راستگویی تو‌، خورشید طلوع خواهد کرد؛ صبح اول از دروغ بود که بی‌آبرو شد.

از عشق تو‌، دیوانه شده و سر به‌ بیابان نهاده‌ام اما تو هنوز رحم نمی‌کنی و زنجیری را که بر من نهاده‌ای‌، رها نمی‌کنی. (نطاق: یعنی قفل‌بند‌، سلسله‌: یعنی زنجیر و در شعر کنایه‌است از زلف بافته معشوق)

ای حافظ از دلبران توقع مهربانی نداشته‌باش؛ گناه باغ چیست وقتی‌که این گیاه نروید. (یا گیاه مهربانی دلبران از اول وجود نداشته‌است)