غزل شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: من در عشق دچار زخم‌های عمیق شده‌ام که نیاویز بپرسی و از تلخی جدایی تجربه‌هایی داشته‌ام که باز هم نیاویز سوال کنی.

هوش مصنوعی: من در دنیا بسیار سفر کرده‌ام و در نهایت به دلبری دست یافته‌ام که هیچ‌کس را از آن باخبر نکن.

چنان اشک‌هایم به یاد آن یار جاری است که هیچ چیزی نمی‌تواند این احساس را توصیف کند.

هوش مصنوعی: من به طور مستقیم از خودش سخنانی را شنیده‌ام که بهتر است از آنها سوال نکنی.

هوش مصنوعی: چرا به طرف من می‌آیی و چیزی نمی‌گویی؟ من لبان زیبا و دلنشینی را بوسیده‌ام که بهتر است از آن سوال نکنی.

هوش مصنوعی: بدون تو در خانهٔ فقیرانه‌ام دردهایی را تحمل کرده‌ام که نمی‌توانی تصور کنی.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، به مرحله‌ای رسیده‌ام که نمی‌توانی از آن بپرسی، مانند حافظ که ناگهان احساس غریبی دارد.