غزل شمارهٔ ۲۵۲

هوش مصنوعی: اگر عمری باقی باشد، به میخانه برمی‌گردم و جز خدمت به دوستان قدیمی‌ام کار دیگری نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: روز خوشی است که با چشمان پر از اشک به میکده بروم و دوباره از نوشیدنی آنجا بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: در این جمع خداشناسی وجود ندارد، بنابراین از کسی نخواهم که عطف توجه کند و ارزش واقعی‌ام را به دیگری بفروشد.

هوش مصنوعی: اگر دوست رفت و یاد رابطه‌ قدیمی‌اش را فراموش کرد، به خدا قسم که من هرگز به دنبال دوست دیگری نمی‌روم.

هوش مصنوعی: اگر حالتی پیش بیاید که من مناسب و آماده باشم، حتی ممکن است دایره‌ی آسمانی را هم با یک ابزار دیگر به‌دست آورم.

هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که خاطرم آرامش بیابد، باید از اغواگری‌ها و زیبایی‌های او دست بردارد و به آرامش واقعی فکر کند.

هوش مصنوعی: راز پنهانی که ما داریم، در هر زمانی به دستان گفته می‌شود. در هر بازار جدید با دف و نی، این راز را بیان می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر لحظه از درد خود شکایت می‌کنم، زیرا آسمان هر ساعت به دل شکسته‌ی من آسیب می‌زند و به من آزار می‌رساند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم بگویم که در این ماجرا حافظ تنها نیست، بلکه افراد زیادی در این مسیر گم شده‌اند و دچار سختی شده‌‌اند.