غزل شمارهٔ ۲۵۳

هوش مصنوعی: ای خوشحال، با نور چهره‌ات، زندگی‌ام را زنده کن. برگرد که بدونِ گلِ روی تو، بهار زندگی‌ام سپری شده است.

هوش مصنوعی: اگر اشکی از چشمم مانند باران بریزد، ایرادی ندارد؛ زیرا در غم تو، عمرم همچون برق برق می‌زند و سریع می‌گذرد.

هوش مصنوعی: این دو لحظه‌ای که فرصت دیدار به دست آمده، ارزش لحظه‌های عمر ما را درک کن، زیرا کارهای ما نه تنها مشخص نیستند، بلکه زمان نیز بسیار محدود است.

هوش مصنوعی: تا کی باید در نشئهٔ صبحگاهی و خواب شیرین بامداد بگذرانیم؟ بیدار شو و به یاد بیاور که عمر فرصتی است که دیگر برنمی‌گردد.

هوش مصنوعی: دیروز گذشت و نتوانستیم جلب توجه کنیم، دل بدبخت که در این گذر عمر هیچ چیزی نتوانست ببیند.

هوش مصنوعی: اندیشه و تفکر از دنیای زوال و فنا نشأت نمی‌گیرد. هر کسی که زندگی‌اش به تو و کلام تو وابسته باشد، عمرش تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در هر سو، از انبوه اتفاقات و مشکلات، خطرهایی lurking وجود دارد. به همین دلیل، سوار زندگی، افسار خود را رها کرده و با شتاب پیش می‌رود.

هوش مصنوعی: من عمری کوتاه دارم و در این وضعیت عجیب است که روز جدایی را نیز در شمار عمر خود بدانم.

هوش مصنوعی: حافظ، صحبت کن تا کلامت بر صفحات دنیا باقی بماند و نشانی از عمرت را به یادگار بگذارد.