غزل شمارهٔ ۲۵۰

هوش مصنوعی: فراموش کن که من چه کسی هستم و به وجود خودم فکر نکن، تنها اجازه بده تا غم و اندوه سوختگان را بباد بسپارم.

هوش مصنوعی: وقتی که دل و چشمان‌مان را در میان سختی‌ها و مشکلات تقدیم کردیم، دیگر چه اهمیتی دارد که تو هم بیایی و غم و اندوه خانه‌مان را به کلی ویران کند؟

هوش مصنوعی: زلفی که مانند عطرِ خوشبوی عَنْبَر خام است، چه کسی آن را استشمام می‌کند؟ ای دلِ بی‌خبر، این آرزو را فراموش کن.

هوش مصنوعی: دل را به یاد شعله‌های آتشکده‌های باستانی فارس گرم کن و چشم را به زیبایی آب‌های دجله در بغداد خیره کن.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در سایه‌ی محبت و مشایخ پیر و دانا است، زیرا به دست آوردن نعمت‌های دیگر آسان است. برو و نام من را فراموش کن.

هوش مصنوعی: اگر در مسیر تحقیق و یادگیری تلاش نکنی، به هدف نخواهی رسید. اگر به دنبال پاداش و سودی هستی، باید از علم و تجربه استاد تبعیت کنی.

هوش مصنوعی: در روز مرگم به من قول بده که بار دیگر همدیگر را ملاقات خواهیم کرد و در آن لحظه من را با آرامش و آزادی به آخرین آرامگاهم ببر.

هوش مصنوعی: دیروز کسی با چشمان درازش به من گفت که ای کاش می‌توانستم او را بکشم، یا خداوند، از دلش هر فکر و اندیشهٔ ناپسند را دور کن.

هوش مصنوعی: به حساسیت و ظرافت احساسات یار توجه کن و از درگاه او این ناله و فریاد را دور کن.