غزل شمارهٔ ۲۴۶

عید (روزه‌گشایی است) و آخر فصل بهار است و یاران در انتظار مجلس باده‌نوشی و عیش پس ای ساقی به روی ماه و زیبای شاه بنگر (عید را اعلام کن) و باده بیاور.

از باده‌نوشی در فصل گل و بهار ناامید شده بودم اما همّت و دعای پاکان روزه‌دار کاری کرد. (احتمالا سرودن این غزل در سالی بوده که ماه رمضان مصادف با اواخر فصل بهار بوده است)

به دنیا دل مبند و خوش باش و در حال خوشی و مستی‌، از لطف جام جهان‌بین بپرس و حکایت جمشید فیروزمند و کامگار را بشنو.

هوش مصنوعی: جز جانم چیزی برای دادن ندارم، شراب کجاست؟ زیرا من هم آماده‌ام تا جانم را به خاطر زیبایی‌های ساقی نثار کنم.

هوش مصنوعی: خوشبختی و زیبایی به سراغ کسی آمده است و او خوش‌دل و با شخصیت است. ای خدا، از گزند حوادث روزگار او را حفظ کن.

هوش مصنوعی: نوشیدن می به شعر من طعمی تازه می‌بخشد، زیرا جام زینتی تو با این مرواریدهای گرانبها زیباتر می‌شود.

اگر سحری نتوانستی بخوری،مشکلی نیست شراب هست. زیرا آنهایی که به عشق معشوق می‌پردازند، روزه خود را با شراب می‌شکنند.

هوش مصنوعی: با توجه به رحمت و بزرگواری تو که بر دل‌های ما سایه افکنده، خواهش می‌کنم ما را ببخش، زیرا ارزش اعمال ما چندان زیاد نیست.

هوش مصنوعی: نگرانی دارم که در روز قیامت، حساب و کتاب به گونه‌ای شود که تسبیح فرد پرهیزکار و لباس مذهب‌پوش کسی که به دنیا و خوشی‌ها دل بسته، یکی شود.

هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید وقتی روز به پایان می‌رسد و گل هم می‌سپارد، نمی‌توانیم از نوشیدن شراب پرهیز کنیم، چرا که زمان به سرعت سپری می‌شود و فرصت‌ها از دست می‌روند.