غزل شمارهٔ ۲۴۳

هر کس که بوی خوش تو را از نسیم بامدادی بشنود، انگار از آشنا سخن آشنا شنیده باشد.

ای شاه زیبایی! نگاهی به حال گدا بینداز؛ زیرا این گوش، داستان‌های بسیاری از شاه و گدا شنیده است.

من با بوی بادهٔ مُشکین گوش جان را شاد می‌کنم، زیرا از پشمینه پوش صومعه بوی دورویی شنیده‌ام.

من در شگفتم راز خداوند را که عارفِ سالک به کسی نگفته بود، باده‌فروش از کجا شنیده است!

خدایا آن محرم راز کجاست که دل بتواند یک بار دل شرح دهد که چه گفته و چه‌ها شنیده است.

دلِ پایبند به حق من، سزاوار این نبود که از همدم خود سخن ناشایست بشنود.

اگر از کوی او محروم شدم، چیزی نشده است. [مگر] چه کسی از گلشن زمانه بوی وفا شنیده است؟

ساقی بیا که عشق فریاد می‌زند: کسی که داستان ما را گفت، از خودِ ما شنیده است.

تنها امروز نیست که زیر خرقه [پنهانی] باده می‌خوریم؛ پیر میکده این ماجرا را بارها شنیده است.

هوش مصنوعی: ما امروز با صدای چنگ مشغول نوشیدن شراب هستیم، زیرا زمان زیادی گذشته که این صدا به گوش چرخ فلک رسیده است.

هوش مصنوعی: نصیحت خردمند همیشه درست و خیری خالص است. خوشبخت کسی است که این نصیحت را با دل‌پذیری می‌شنود.

وظیفهٔ تو فقط دعا کردن است , خودت را درگیر این نکته نکن که آیا دعایت شنیده می‌شود یا نه.