غزل شمارهٔ ۲۴۳

هر کس که بوی خوش تو را از نسیم بامدادی بشنود، انگار از آشنا سخن آشنا شنیده باشد.

ای شاه زیبایی! نگاهی به حال گدا بینداز؛ زیرا این گوش، داستان‌های بسیاری از شاه و گدا شنیده است.

من با بوی بادهٔ مُشکین گوش جان را شاد می‌کنم، زیرا از پشمینه پوش صومعه بوی دورویی شنیده‌ام.

من در شگفتم راز خداوند را که عارفِ سالک به کسی نگفته بود، باده‌فروش از کجا شنیده است!

خدایا آن محرم راز کجاست که دل بتواند یک بار دل شرح دهد که چه گفته و چه‌ها شنیده است.

دلِ پایبند به حق من، سزاوار این نبود که از همدم خود سخن ناشایست بشنود.

اگر از کوی او محروم شدم، چیزی نشده است. [مگر] چه کسی از گلشن زمانه بوی وفا شنیده است؟

ساقی بیا که عشق فریاد می‌زند: کسی که داستان ما را گفت، از خودِ ما شنیده استاینجا می خواد بگهآنچه بنیادی است خود عشق است و عاشق و معشوق هم برآیندی از عشقند!"ما"یعنی عشق که همه چیز است دربرگیرنده هم عاشق است هم معشوق.خود عشق است که یک حقیقت است عاشق و معشوق تنها نمودی و جلوه‌ای از عشقند.به زبان دیگر باید پیش و بیش از شناخت عاشق و معشوق خود عشق را شناخت و دریافت که این عشق چه رازی است که عاشق و معشوق را به عشقبازی وا می دارد!فرمانروا نه عاشق است نه معشوق که عشق است.پس به جای شناسایی خسرو و شیرین باید توانمان را بگذاریم عشق را بشناسیم،چرا که خسروها و شیرین‌ها تنها دو تن از هزاران بازیگر آنند.این عشق آن اندازه ژرف و گسترده است که توانایی ان را دارد که در میان هر عاشق و معشوق بازتابی دیگر داشته باشد.از این رو ندای عشق بسی بلندتر از صدای عاشق و معشوق است،چون می‌تواند در میان هر عاشق و معشوقی به رنگی دیگر درآید.پس اینجاست که حافظ که خود عاشقی است هم اینجا خود را کنار می نهد و ساقی را به کمک فرامی‌خواند و می‌گوید بیا که اکنون نیاز شتاب‌آلود به توست .می بده چون می‌خواهم رازی را بگویم که هر کس را یارای شنیدن نباشد.باید مست شود تا دریابد چه می‌گویم.در اینجا به گونه‌ای من نویسنده‌ای این نوشته هم به کناری نهاده می‌شویم چرا که می ساقی نخورده داریم این سخن را وامی‌کاویم!پس هر آنچه اکنون می‌گویمم در هنگام مستی نیست و در هوشیاری آن را بر زبان می‌آریم...به گونه‌ای مست باید بود تا این سخن را دریافت.پس هر آنچه را من تا اینجا گفتم چون مست نبودم و نمی‌تواند راستینه‌ی خواست آنچه این نوشته می‌خواسته باشد!چون ما خویمان این اسا که از عاشق یا معشوق چیزی را بشنویم،عشق که زبان ندارد که ما ازو سخنی بشنویم...ازین رو ساقی را فراخوانده که بگویم یک چیز ناخویمند(غیر عادی) را می‌خواهم بگویم که تنها در خوی ناخویمندی یارای شنیدن و  دریافت آن است!

تنها امروز نیست که زیر خرقه [پنهانی] باده می‌خوریم؛ پیر میکده این ماجرا را بارها شنیده است.

هوش مصنوعی: ما امروز با صدای چنگ مشغول نوشیدن شراب هستیم، زیرا زمان زیادی گذشته که این صدا به گوش چرخ فلک رسیده است.

هوش مصنوعی: نصیحت خردمند همیشه درست و خیری خالص است. خوشبخت کسی است که این نصیحت را با دل‌پذیری می‌شنود.

وظیفهٔ تو فقط دعا کردن است , خودت را درگیر این نکته نکن که آیا دعایت شنیده می‌شود یا نه.