غزل شمارهٔ ۲۳۰

اگر دلِ من به باده‌یِ مشکین می‌کَشَد و هوسِ باده‌یِ مشکین می‌کنم، حق دارد. سزاوار است. شایسته است. چون که از زهدِ ریایی، بویِ خیر نمی‌آید. امیدی به خیر و صلاح از زهدِ ریایی نیست. (اما بویِ باده خوش و دلکش است)

اگر تمام مردم مرا از عشق باز دارند، من به آنچه خداوندگار (خدا، دلدار) فرمان داده عمل می‌کنم.

از فیض و جوششِ بخشندگی و کرامت، قطعِ امید مکُن و طمَع مَبُر! زیرا که اخلاقِ کریم و بزرگوارانه، گناهان را می‌بخشد و بر عاشقان آمرزش و بخشایش دارد

دل در میانِ حلقه‌ی ذاکران و جمعِ عبادت کنندگان مقیم شده و اقامت گزیده (در زلفِ یار) به این امید که بتواند از سَرِ زلفِ یار، حلقه‌ئی بگشاید

تو که خود زیبایی طبیعی و خدادادی داری و بختِ تو باز است، نیازی به آرایش و پیرایش دیگران نداری.

چمن خوش است و مفرّح و زیباست و هوا دلپذیر و شراب هم خالص است، پس در این لحظه، جز خوشی دل هیچ چیز دیگری ارزش ندارد. دنبالِ چیزی جز دلِ خوش نباش.

جهان، مانندِ عروسِ زیبایی است. اما آگاه باش و مراقب باش که این عروسِ زیبا، در عقدِ کسی در نخواهد آمد. یعنی به وصالِ او نخواهی رسید

با زاری و لابه به او گفتم: ای زیباروی! چه ایرادی دارد اگر با یک شکَر از تو (کنایه از بوسه‌ئی از چهره‌یِ یار)، کسی که دلِ آزرده و مجروحی دارد، به آسایش و راحتی برسد؟

با خنده گفت (پاسخ داد) که: ای حافظ! تو را به خدا قسم می‌دهم که راضی نشو و نخواه که بوسه‌یِ تو صورتِ ماه را آلوده کند.