غزل شمارهٔ ۲۲۹

بخت و اقبال من، نشانه‌ئی نمی دهد که بتوانم به وصل دهان دوست امیدوار باشم. دولت و طالع من نیز خبری برای من ندارد که رازی نهانی در آن باش

حاضرم برای بوسه‌ئی از لبِ او، جانِ خودم را بدهم. اما او این (جان) را از من می‌ستانَد، اما آن (بوسه) را به من نمی‌دهد

در این فراق مُردم. اما در آن پرده (خلوتِ یار) راه ندارم. انگاری که راهی در آن پرده برای من نیست. شاید هم راهی هست و پرده‌دار آن را به من نشان نمی‌دهد.

بادِ صبا توانست زلفِ یار را بکَشَد! ای لعنت به این چرخِ سِفله! که آنجا و در نزدیکیِ یار و زلفِ یار، حتا اندازه‌یِ بادی که می‌وزد هم به من مجال و فرصت نمی‌دهد.

هر چقدر که مانندِ پرگار، بر کنار و محیطِ دایره می‌چرخم، دوران و روزگار، حتا مانندِ نقطه‌ئی که در میانه‌یِ دایره است، راهی نمی‌دهد تا به میان (کمر)ِ معشوق دست بیابم.

می‌دانم که سرانجام بر اثرِ صبر، می‌توان به شکَر دست یافت. اما بدعهدیِ زمانه، زمانی به من نمی‌دهد که بخواهم صبر کنم تا سرانجام به شکَر دست یابم

با خود گفتم که بخوابم و به خواب بروم، مگر در خواب بتوانم زیباییِ یار را ببینم. اما این حافظ از بس آه و ناله کرد، نگذاشت بخوابم که لااقل در خواب یارم را ببینم