غزل شمارهٔ ۱۹۳

آدم‌های نادان معنی نظربازی ما را نمی‌دانند؛ من همان هستم که به‌آنها نمودم‌، حالا خود می‌دانند که چه برداشت کنند.

عاقلان و آنها که از عشق بی‌خبر هستند گرامی و گرانقدر هستند اما عشق‌، بها و ارزشی برای آنها قائل نیست.

فقط من نیستم که پیوسته به‌او می‌نگرم و عاشق او هستم، بلکه ماه و خورشید نیز همین‌کار را می‌کنند.

ما از ازل پیمان عشق خود را با شیرین‌دهنان بسته‌ایم؛ ما بندگان هستیم و آنها پادشاهان هستند.

مفلس و بی‌پول هستیم و برای می و موسیقی می‌خواهیم به خرابات برویم؛ وای بر ما اگر خرقه پشمین ما را به‌گرو قبول نکنند.

خفاش کور نمی‌تواند به وصل خورشید برسد؛ حتی صاحب‌نظران نیز در آن دیدار، حیران می‌شوند (چه رسد به خفاش کور)

لاف عاشقی زدن و شکایت از جور یار‌، دو چیز با هم ناساز هستند کسانی‌که این‌چنین هستند لایق وصال نیستند.

مگر چشمان سیاه تو راهش را به‌من بیاموزد وگرنه نمی‌توانم مستی خود را پنهان کنم.

اگر عطر خوش تو را باد به بهشت برساند در آنجا عقل و جان خود را به‌شکرانه می‌بخشند.

زاهد اگر رندی و نکته‌های حافظ را نمی‌فهمد (و او را سرزنش می‌کند) غیر از این نیست که دیوها نیز از آنان‌که قرآن می‌خوانند، می‌گریزند.

اگر مغبچگان از اندیشه ما آگاه شوند، بعد از این‌، صوفی را در خرابات نمی‌پذیرند.