غزل شمارهٔ ۱۹۲

 چرا همسر قد بلند من که همچون سرو است به خانه نمیاید ?همدم من که مانند گل هستم نمی شود و از بچه هایمان که مانند سمن هستند یاد نمی کند?

هوش مصنوعی: روزی با موهای او بازی می‌کردم و از نابسامانی او این گونه گفتم که این فرد سیاه‌چرده و لائی، به حرف من توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: زمانی که دل بی‌پروا و سرگردان من به زیبایی‌های گیسوان او وابسته شد، از آن سفر طولانی که کرده‌ام، هیچ تمایلی به بازگشت به وطن ندارم.

هوش مصنوعی: من با تمام وجود و التماس‌های خود، به زیبایی ابروی او نگاه می‌کنم، اما او توجهی به من ندارد و گوشش را از من دور کرده است.

با آن همه عاطفه و محبتی که از وجود و دامان تو سر ریز می شود از باد صبا تعجب میکنم که چگونه هنگام گذر تو بر روی خاک ، آنرا مانند عطر مشکی که در سرزمین ختن است خوشبو نمی کند؟

هوش مصنوعی: زمانی که نسیم به زلف‌های بنفشه وزیده و آن‌ها را پریشان می‌کند، یاد من از عهدی که با او داشتم، همچنان در دل من زنده نیست و فراموش نمی‌شود.

هوش مصنوعی: دل، به امید دیدن چهره او، به آرامش نمی‌رسد و جان هم به خاطر عشق و علاقه به محله او، به کار و تلاش نمی‌پردازد.

اگر ساقی یا معشوق به من تماما درد و اندوه میدهد، چه کسی هست که، همانطور که جام می برای بلعیدن شراب دهان باز میکند، تنش را برای پذیرفتن آن دَرد باز نکند.( استعاره از پذیرا بودن عاشق نسبت به هر دَرد و غمی که از معشوق میرسد)

هوش مصنوعی: مرا آزاری نده که زیبایی چهره‌ام تنها با عشق و محبت تو به شکوفایی می‌رسد و بدون آن، زیبایی‌ام به درختی بی‌ثمر تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: حافظ در این بیت به تاثیری که زیبایی و دلربایی معشوق بر او گذاشته اشاره می‌کند. او می‌گوید که به خاطر غمزه و ناز معشوق، دلش شکسته و گرفتار شده است. همچنین اشاره به این دارد که افرادی که از دردها و مشکلات حرف نمی‌زنند، سزاوار آسیب و سختی هستند. در واقع، اعتراف به درد و رنج انسان را از سرنوشت تلخ نجات می‌دهد.