غزل شمارهٔ ۱۹۰

هوش مصنوعی: وقتی که موهای خوشبو و مشکی تو به یاد ما بیفتد، پاداش آزاد شدن دو صد بنده را می‌برد.

چه می‌شود اگر پیام‌آور خانهٔ معشوق، که برایش آرزوی سلامتی می‌کنم، با آوردن یک سلام (پیامی کوتاه و مختصر) دل ما را شاد کند؟

هوش مصنوعی: اگر تو هم مانند من در حال و روز بدی هستی، امتحان کن که آیا بخشش و محبت تو می‌تواند به کسی کمک کند و آرزوهای او را برآورده سازد.

هوش مصنوعی: ای خدای مهربان، در دل آن پادشاه عزیز و محبوب، رحمت و محبت را بگذر که به لطف خود، بر روح فرهاد نیکویی کند.

هوش مصنوعی: برتری شاه در پیروی و عبادت در مدتی طولانی است، اما زهد و پارسایی یک ساعت ممکن است ارزش بیشتری داشته باشد، اگر در آن زمان، حقیقتی را بیان کند و عدالت را برقرار کند.

هوش مصنوعی: این روزها، زیبایی و ناز تو مرا از اساس و بنیاد خود دور کرده است و حالا نمی‌دانم چگونه دوباره باید بر اساس حکمت و عقل زندگی را بسازم.

هوش مصنوعی: قیمت واقعی و ارزش تو از تعریف و ستایش ما بی‌نیاز است. تلاش کسی که می‌خواهد تو را آرایش کند، در برابر زیبایی طبیعی و خدادادی‌ات چه معنایی دارد؟

هوش مصنوعی: ما در راه رسیدن به هدف خود در شیراز موفق نبودیم، اما آن روز که حافظ به سمت بغداد برود، خوشحال خواهیم بود.