غزل شمارهٔ ۱۷۵

باد صبا به پیرِ مِی‌فروش مژده داد که زمان شادی، خوشی و کامرانی کامل فرارسیده است.

هوا چون دم مسیح (زندگی بخش) شد و باد مشک پراکند. درخت جوانه زد و پرنده، آواز سر داد.

باد بهاری چنان در تنور لاله (آتش عشق) دمید که غنچه‌ غرق عرق شد و گل‌، ناآرام گردید.

سخن مرا با گوش جان بشنو و به کامرانی بپرداز؛ زیرا این سخن را بامدادان از پیام آوری شنیده‌ام که دیده نمی‌شود.

از اندیشهٔ تفرقه بیرون بیا تا مجموع شوی؛ زیرا پس از رفتن اهرمن، سروش می‌آید. [تفرقه و جمع همیشه در کنار هم هستند! به استناد لغتنامه دهخدا (نقل از  عطار نیشابوری)، «جمع» عین حق است و «تفرقه» صفت حق.]

نمیدانم سوسن آزاد از مرغ صبح چه شنید که با داشتنِ دَه زبان، خاموشی گزید.

هوش مصنوعی: در اینجا تأکید بر این است که در شرایطی که نباید صحبت‌های نامناسب مطرح شود، بهتر است که از گفتگوهای نا مناسب اجتناب کنیم. همچنین، اشاره به این است که وقتی فردی با ویژگی‌های خاص و مذهبی وارد جمع می‌شود، باید رفتار و گفتار خود را متناسب با آن شرایط تغییر دهیم و محتاطانه عمل کنیم.

حافظ از خانقاه به میخانه می‌رود؛ گویا مستی زهدِ ریایی از سر او پریده است.