غزل شمارهٔ ۱۷۴

ای دوست، خبری خوش دارم که فصل شادی و بهار فرا می‌رسد؛ و پیک و خبری که در انتظارش بودی؛ رسیده است. (مصرع دوم اشاره است به داستان خبرآوردن پرنده شانه‌به‌سر از دیار سبا)

نغمه شاد داوودی را سر بده ای بلبل زیرا شاه زیبایی و بهار فرا رسیده است.

عارف و دانای پاکیزه‌ای کجاست تا زبان گل سوسن را بفهمد و از او بپرسد که چرا ما را ترک کرد و چرا بازآمد؟

یار زیبا و ماهرخ من، بسیار در حق من نیکویی و کرم کرد که با من آشتی کرد و مهربان شد.

گل لاله، عطر و بوی شراب را از نسیم صبح شنید و برای درمان و مرهم دل دردمند خود به بوستان برگشت. (گل لاله در میان دل چند نشان داغ‌مانند دارد)

چشم من بسیار انتظار کشید و منتظر قافله بهار نشست تا صدایی در گوش دلم گفت اندر آ. 

اگرچه حافظ رنجیده‌خاطر گشت و قول خود را شکست؛ لطف یار او را ببین که با مهربانی و لطف به‌نزد او بازگشت.