غزل شمارهٔ ۱۷۴

ای دل مژده بده که که سرانجام باد صبا برگشت؛ و پوپک پیام‌آورِ دیار سبا از راه رسید. [در اینجا–و به استناد لغتنامهٔ دهخدا–«دگر» یعنی سرانجام]

ای بلبل، دوباره نغمه داوودی سر بده، زیرا گل زیبا همراه باد باز آمده است. [نغمهٔ داوودی، آوازی بوده که داوود در ستایش خدا می‌خوانده است. احتمالا منظور از «سلیمانِ گل»،  گل بسیار زیبای «سوسن» باشد. به این دلیل که حافظ در همین غزل آشکارا از آن نام می‌برد و نیز اینکه گفته می‌شود داوود در نامه‌ای عاشقانه‌، از «گل سوسن» یاد کرده است.]

عارف و دانای پاکیزه‌ای کجاست تا زبان گل سوسن را بفهمد و از او بپرسد که چرا ما را ترک کرد و چرا بازآمد؟

یار زیبا و ماهرخ من، بسیار در حق من نیکویی و کرم کرد که با من آشتی کرد و مهربان شد.

لاله، بوی بادهٔ شیرین از نسیم صبح شنید؛ داغ بر دل داشت، برای درمان آمد. [به استناد لغتنامهٔ دهخدا، «نوشین» یعنی «شیرین»]

چشم به راه کاروانی بودم که قرار بود برسد. تا آنکه به گوش دل، صدای زنگ شتر را شنیدم.

اگرچه حافظ رنجیده‌خاطر گشت و قول خود را شکست؛ لطف یار او را ببین که با مهربانی و لطف به‌نزد او بازگشت.