غزل شمارهٔ ۱۵۰

اگر ساقی از چنین باده‌ای در جام بریزد، همه عارفان به باده‌گساری پیوسته خواهند پرداخت.

و اگر خال را چنین زیر شکن زلف پنهان کند، بسیاری از لاف‌زنانِ خرد را نیز به دام می‌اندازد.

خوش به حال مستی که نمی‌داند در پای جانان سر ببازد یا دستار!

اگر زاهد ناپخته [و ناسازگار]–که می و جام را انکار می‌کند–اندکی از باده تازه بنوشد، از خامی درمی‌آید [رستگار می‌شود].

روز در آموختن هنر بکوش زیرا باده خوردن در روز، دلی را که چون آینه است دچار زنگار سیاه می‌کند

آن زمان وقت نوشیدن بادهٔ روشنی بخش بامداد است که شب، پردهٔ سیاه گرداگرد اردوگاه افق می‌کشد.

هشدار که باده با محتسب شهر ننوشی! زیرا باده‌ات را می‌خورد و جامت را می‌شکند.

حافظ! اگر بخت قرعهٔ آن ماه شب چهارده را به نام تو زد، بر خود ببال (سر از گوشهٔ کلاه خورشید بیرون بیاور).