غزل شمارهٔ ۱۴۹

دل من جز مهر و محبت زیبارویان به‌راه دیگری نمی‌رود و هرچه او را پند می‌دهم که از این کار دست بردارد، سودی ندارد.

تو را به خدا ای آدم نصیحت‌گو و خیرخواه‌، برای ما حرف از ساغر و باده بیشتر بزن که در فکر و خیال ما جز این حرف، حرف دیگری تاثیر ندارد.

ای ساقی لطیف‌چهره و زیبا، باده‌ای سرخ بیاور که چیزی بهتر از این نمی‌شناسیم.

من باده ناب سر می‌کشم و مست هستم و مردم فکر می‌کنند که مشغول عبادت و خواندن دفتر هستم؛ شگفتا که آتش گناه این ریاکاری من در دفتر در‌نمی‌گیرد!

روزی این جامه ریا را خواهم سوخت زیرا هرچه کردم پیر می‌فروش آن‌را به یک جام باده نخرید!

یاران و دوستان ما از آن‌جهت از باده سرخ او سرمست و سرخوش هستند که غیر از راستی و یک‌رنگی نقشی در آن گوهر ناب نمی‌گیرد و پذیرفته نمی‌شود!

رخی چنین زیبا و چشمی این چنین خوش و دلکش، آنوقت تو به من می‌گویی به او نگاه مکن!؟ مرا به‌حال خود بگذار که پند بی‌معنی تو بر من بی‌اثر است.

آن نصیحت‌گو که رندان مست را پند می‌دهد؛ کار او در حکم جنگ با قضا و قدر است؛ او را بسیار افسرده و غمگین می‌بینم، آیا باده نمی‌نوشد؟

در میان گریه و در اوج غم می‌خندم زیرا همچون شمع که در مجلس می‌سوزد و خاموش است من هم زبانی گویا و آتشین دارم اما خموش هستم.

کسی نتوانست دل مرا برباید جز تو؛ آفرین بر چشمان خمار و مست تو که هیچکس پرنده وحشی ( یا در بعضی نسخه‌ها «آهوی وحشی») را بهتر از این نمی‌تواند صید کند.

حرف‌هایی که زده می‌شود همه از نیاز ما و ناز معشوق است؛ حیله و فن و افسون چه سود دارد وقتی که همه بر او بی‌اثر است؟

من روزی آن آیینه را همچون اسکندر جهاندار به‌دست خواهم آورد؛ چه آنکه این آتش زمانی درمی‌گیرد و گاهی در نمی‌گیرد.

تو را به‌خدا ای صاحب توانگر، به فریاد و کمک نیازمند سر کویت برس زیرا او جز تو به دری دیگر نمی‌رود و جز تو کسی را نمی‌شناسد و به‌راه دیگر نمی‌رود.

با این شعر تازه و لطیف که حافظ سرود، تعجب می‌کنم که چرا شاهنشاه سراپای او را پر از زر و جواهر نمی‌کند و قدر او را نمی‌داند؟