غزل شمارهٔ ۱۴۸

وقتی که چشمان یار من مست می‌شود‌، تمام زیبارویان و بت‌ها در برابر زیبایی او بی‌رونق می‌شوند.

هرکس که چشم بی‌رحم و مست او را دید فریاد برآورد که : کجاست شحنه و محتسب تا این مست را بگیرد؟

همچون ماهی در دریایی افتاده‌ام تا یار، مرا صید کند.

در پای او به‌زاری افتاده‌ام تا شاید مرا نجات دهد.

خوشا به‌حال کسی که همچون حافظ جامی از باده الست نوشید.