غزل شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و پیچیدگی خویش، نمی‌توان به زلف‌های تو تکیه کرد، و نمی‌توان به وعده‌های تو و ناآرامی‌های نسیم صبح اطمینان کرد.

هوش مصنوعی: هرچه که در تلاش هستم برای جستجوی تو، بدان که فقط همین اندازه است که نمی‌توانم سرنوشت را تغییر دهم.

هوش مصنوعی: دامن دوست با سختی و مشکلات فراوانی آغشته شده و به دست کسی افتاده است که می‌تواند به آن آسیب برساند، اما نمی‌توان آن را رها کرد.

هوش مصنوعی: زیبایی و شکوه او را نمی‌توان به ماه آسمان تشبیه کرد، زیرا رابطه و محبت او با دوستانش را نمی‌توان به هر کسی که بی‌معنا و بی‌ارزش است، مرتبط کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که چهره‌ی زیبا و دل‌انگیز من در مراسمی حاضر می‌شود، دیگر چه اهمیتی دارد که لباس جان را چه‌گونه بر تن کنیم؟

هوش مصنوعی: چشم پاک و دل خالص می‌تواند چهره محبوب را دیده و در آینه فقط زیبایی را مشاهده کند.

هوش مصنوعی: عشق مسئله‌ای عمیق‌تر از آن است که بتوان با دانش و آگاهی ما آن را حل کرد. این موضوع را نمی‌توان با تفکر نادرست و سطحی روشن کرد.

هوش مصنوعی: غیرت من باعث شد که محبوب دنیا را ترک کنم، اما نمی‌توانم روز و شب با مردم عادی سر و صدا و جنجال راه بیاندازم.

هوش مصنوعی: من چه بگویم؟ که لطافت و ظرافت روح تو به حدی است که حتی نمی‌توان با صدای آرام دعا کرد.

هوش مصنوعی: غیر از ابرو و زیبایی تو، هیچ چیز دیگری در دل حافظ ارزش عبادت ندارد. در مذهب ما، بندگی و پرستش کسی غیر از تو امکان‌پذیر نیست.