غزل شمارهٔ ۱۳۰

سحری بلبل به آواز برای نسیم صبا حکایت کرد که عشق و مهر روی گل چه کارها که با ما نکرد.

از آن رنگ رخ و زیبایی گل‌، دلم پرخون و پر‌حسرت شد و در بستان مرا به خار مبتلا کرد و دردمند کرد.

من بنده و غلام‌، کسی هستم که کار خیر را بدون چشمداشت و بدون خودنمایی انجام داد و به‌دیگران کمک کرد.

آموختم که دیگر از دست بیگانگان و دشمنان گله نکنم و ننالم چونکه هر چه با من کرد‌، آن آشنا کرد.

اگر از سلطان‌، امید و طمع در دل داشتم، امیدی خطا و بی‌جا بود و اگر از دلبر‌، چشم مهر و وفا داشتم ستم و جفا دیدم

نسیم صبح‌گاهی شاد بادا زیراکه فقط او بود که درد شب‌نشینان و بیداران‌ِ دردمند را دوا و درمان کرد.

(نسیم صبح‌گاهی بود که) که نقاب از روی زیبای گل و زلف ناز سنبل کنار زد و بندهای جامه غنچه را گشود.

و بلبل عاشق در هر سوی گلشن‌، فغان برآورد که در این‌میان باد صبا تنها کسی بود که اهل نعمت بود. (تنعم‌: در لغت یعنی در ناز و آسایش زیستن)

به کوی می‌فروشان مژده ببر که حافظ از زهد ریایی و دروغین توبه کرد و پشیمان شد.

در میان بزرگان شهر‌، کسی که با من مهر و وفا ورزید خواجه ابوالوفا، صاحب کمال و دولت بود.