غزل شمارهٔ ۱۱۸

هر کس که مست است و باده می‌نوشد‌، سلطانی و شاهی جمشید را همیشگی دارد.

آن آب حیات که خضر از او زندگی جاودانه یافت را در می‌کده جستجو کن و آنرا از پیاله شراب بخواه.

کار و سر رشته جان را به می و باده بگذار زیرا جان بر مستی قوام یافته و از او آفریده شده است.

قسمت ما می و باده شده است و قسمت زاهدها‌، تقوا و پرهیزگاری تا میل و انتخاب یار کدام باشد.

هر کس که مست است و خوش و شاد گشته است بجز از مستی و کرامت لب‌های تو نیست ای ساقی.

گل نرگس و چشم‌های مست همگی یک گوشه و کرشمه از چشم‌های زیبای تو را به قرض گرفته‌اند.

وصف رخ زیبا  و موی سیاه تو ورد زبان دل من است و دلم هر سپیده‌دم و شامگاه به یاد توست.

آن لب‌های سرخ تو هر دم دل عاشقان و دردمندان را بیشتر می‌سوزاند.

زیبایی تو در یک قلم و فقط دویست غلام و چاکر همچون حافظ کشته‌مرده زیبایی چاه چانه دارد.