غزل شمارهٔ ۱۱۹

دلی که آیینه شاهی گشته‌است و خود جام جم گشته، اگر زمانی خاتم شاهی از او گم شود؛ چه کم دارد و چه غم دارد؟

گنج دل را به گدایان حیله‌گر مسپار؛ آن‌را به زیبا و شاه‌منشی بده که قدرش را بداند.

هر درختی نمی‌تواند سختی پاییز را تحمل کند؛ بندهٔ بلند‌نظری و همّت سرو هستم که رهرو این مرام است.

فصل باده‌نوشی رسید؛ فصلی که می‌گساران با چشم‌های خمار‌، سکه‌هایشان را در پای قدح باده می‌نهند. (شش‌درهم دارد: یعنی هرکس حداقل را دارد و می‌تواند باده بخرد)

اگر از پول و زر برای خریدن باده دریغ کنی، آدم دانا و عاقل تو را به‌صد عیب متهم می‌کند.

درباره سرّ غیب و رازهای غیب حرف مزن و قصه مگو؛ کیست که می‌تواند ادعا کند که بدان راز، آگاه گشته است؟

من که هزار لاف از «تجرّد» می‌زدم از وقتی که عطر زلف تو را شنیده‌ام، صد دلبستگی پیدا کرده‌ام. (تجرّد و شغل از اصطلاحات صوفیانه است)

از چه‌کسی آرزو و مراد دلم را بخواهم؟ زیرا دلدار و محرمی نیست که فهیم و آگاه باشد و سخاوتمند.

از حافظ چه سود می‌رسد؟ زیرا ما خدا طلبیدیم و او بتی زیبارو دارد!