غزل شمارهٔ ۱۰۳

یادش بخیر آن‌زمان که با محبوبان و دوستداران هم‌نشین بودم‌؛ باز هم یاد باد آن روزگار خوش.

تلخی و نامردای‌های امروز‌، کامم را هم چون زهر تلخ کرده‌است‌؛ یاد روزهای می‌خواری و تلخی‌های باده بخیر و یاد بانگ‌های «نوشت باد!» مجلسی که به شادی می‌نوشیدیم.

اگر‌چه دوستان و یاران مرا فراموش کرده‌اند اما من یاد آنها را هزاران بار به‌نیکی به خاطر می‌آورم.

در این بند و بلاهای روزگار امروز گرفتار شده‌ام یاد خوبی‌های آن یاران باوفا بخیر.

اگرچه صد جوی از اشک در کنار خود دارم اما همچنان به یاد زاینده رود و باغکاران ( یک باغ تاریخی در اصفهان در قرون گذشته) هستم .

راز و سر حافظ شعر و غزل‌، همچنان ناگفته و پنهان ماند یاد آن محرمان راز و رازداران بخیر باد.