شمارهٔ ۳۲۱

هوش مصنوعی: تو عمداً شرابی را در جام بخشش ریختی که عقل و هوش مرا گرفت و از من دور کرد.

هوش مصنوعی: از این جام، کمی نوشیده‌ام که سرم در حالت سجود و جانم در حال مشاهده و درک است.

هوش مصنوعی: در این جام، با یقین کامل دیدم که غیر از تو چیزی وجود ندارد، یعنی هیچ کس دیگر نیست.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این فکر می‌کند که در نهایت هیچ‌چیز جز خدا وجود ندارد و هر چیزی که به نظر می‌رسد غیر است، در واقع ناپایدار و فانی است. او از ما می‌خواهد که به سویی برویم که تنها خداوند را ببینیم و از غیر خدا دور شویم؛ چرا که همه چیز به او ختم می‌شود و در وجود واقعی تنها اوست.

هوش مصنوعی: دل من در عشق سوخت و من در این سوختن ساختن را آموختم که از این وضعیت بهره‌ای می‌برم.

هوش مصنوعی: نگاه کن به حال و هوای من که چقدر متاثر و پر درد است. جسمم را مانند سازی که با دقت ساخته شده، فرچه‌کاری کرده‌اند و روحم را هم مانند سازی که به زیبایی نواخته می‌شود، پر از حس و احساس کرده‌اند.

هوش مصنوعی: قاسم با زبان خود به راحتی و جسارت سخن می‌گوید، مانند ساقی که سر جام شگفتی و اتحاد را باز می‌کند.