شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: به در نزن و خودت را معرفی نکن، چون تو در اینجا جایی نداری و قلب من هم حاضر نیست از تو عذرخواهی کند.

هوش مصنوعی: تمام مسیرهایی که برای تو وجود دارد، در حقیقت ناشی از بی‌خبری و غفلت است؛ تو به فکر تنبیه و بیداری خودت نیستی.

هوش مصنوعی: ای خدا! در مسیر وفا، جان حق را ببین و راهت را گم نکن.

هوش مصنوعی: اگر ادعای عاشقی می‌کنی، باید نشانه‌ای یا دلیلی برای این ادعا داشته باشی. بدون گواه و نشانه، ادعای تو بی‌معنا خواهد بود.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و این نشان از بی‌نیازی‌ات است، که حتی به آن‌هایی که در رنج و خستگی هستند، نگاهی نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: گاهی رحم و شفقتی به حال عشق‌ورزان بی‌نوا می‌کنی، و گاهی هم از آن غافلی.

هوش مصنوعی: در این بیت، به وضعیتی اشاره شده که شخصی به شدت در غفلت و خواب‌آلودگی به سر می‌برد و از درک حقیقت و واقعیت‌های مهم زندگی بازمانده است. او همچنان در حال سرگردانی است و نمی‌تواند توجهی به مسیری که باید طی کند، داشته باشد. در نهایت، این شخص به وضوح درک نمی‌کند که هدف یا آرزوی خاصی در زندگی‌اش وجود ندارد که او را به جلو هدایت کند.