بخش ۷ - فی سبب انشاء الکتاب

هوش مصنوعی: در دوران جوانی، در حالی که از وطن و زندگی راحت دور بودم، به درد فراق محبوب دچار شدم.

هوش مصنوعی: سال عمرم به بیست رسیده یا شاید بیشتر و کمتر است. نور معرفت و فهم به دل من تابیده و درد در دل من وجود دارد.

هوش مصنوعی: در دل کلبه‌ای پر از اندوه، در حال گفتگو با برادرانم بودم.

هوش مصنوعی: سایلی از فردی پرسید که در چه حالتی است و درباره روح، نفس و دل خود توضیح بدهد.

هوش مصنوعی: نکته‌ها و مطالب زیبا و ظریفی به ذهنم رسید، به خودم گفتم: آیا کسی می‌تواند چنین چیزهایی را از دست بدهد؟

هوش مصنوعی: اگر بخواهم این متن را به گونه‌ای ساده‌تر بیان کنم، می‌توانم بگویم که این نسخه را به ترتیبی مرتب می‌کنم که نامش «دوست عارفان» باشد و برایم خوشایند خواهد بود.

هوش مصنوعی: من در اینجا دربارهٔ پنج موضوع صحبت می‌کنم: نفس، روح، قلب، عقل و عشق.

هوش مصنوعی: تمامی نورها و حقیقت‌ها همانند آن است که پرده از رازها برمی‌دارد و عشق به آن منجر می‌شود.

هوش مصنوعی: محرم کسانی که دل‌های درویشان را می‌شناسد، رخنه‌گوشای آرامش و التیام جان‌های حساس و پر احساس است.

هوش مصنوعی: در واقع، کتاب اسرار و رازهای راه سالکان به گونه‌ای نوشته شده که دل انسان را خوش می‌کند.

هوش مصنوعی: هر زمان که هندی بیاید، این نسخه خوش‌یمن را بدون هیچ مشکلی خواهد داشت.

هوش مصنوعی: ای یاری‌دهنده‌ی طلبکاران، ای بخشنده‌ی بزرگ و صاحب خیر، ای پروردگار، ای مهربان.

هوش مصنوعی: قاسم بیچاره به قدری تحت تأثیر توست که از سر تا پا وجودش تحت شعاع عدم تو قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: وقتی وجودش در خود نیست، چگونه می‌توان از نفس، عقل و جان شناخت یافت؟

هوش مصنوعی: اگر لطف تو شامل حال من شود، در زمان عمل، جبرئیل نیز هزار بار مرا ستایش می‌کند.