شمارهٔ ۶۳ - شیخ سعدی فرماید

هوش مصنوعی: دیروز شب بدون حضور تو، آتش به جانم افتاده بود و اشک از چشمانم می‌ریخت که زمین را تر می‌کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که جیب اطلس پر از عطر خوش شیرینی می‌شود، تمام جام‌ها از بوی خوش آن معطر می‌گردند.

هوش مصنوعی: صبح که از خواب برخاستم، در حالی که هنوز در خواب و بی‌خبر بودم، به دنبال لباس و دستار می‌گشتم.

هوش مصنوعی: در حالی که به عروس زیبایی نگاه می‌کردم، همه جا به چشمم زیبا و پر از تصویر و نقش و نگار می‌آمد.

هوش مصنوعی: در روزی که علم و دانش به اوج خود رسید، فهمید که دل به زیبایی و خرد و همچنین صبر و تحمل در آن روزها نیاز دارد.

هوش مصنوعی: در دل شب، آتش عشق من بیدار بود و وقتی صبح فرا رسید، به من گفت که شب گذشته بدون حضور تو، چقدر شعله ور و سوزان بودم.

هوش مصنوعی: برخی از چیزها از سر من جدا شده بود و بادی وزیده می‌شد. آب از بینی‌ام بیرون می‌ریخت و زمین را خیس می‌کرد.

هوش مصنوعی: در سحرگاه وقتی که به کوی تو می‌رفتم، دیدم که لباسی زیبا به تن داری و سینه‌ام از عشق تو روشن و پرنور می‌شود، مثل صبح که روشن و دل‌انگیز است.

هوش مصنوعی: من صفحه‌ای از اطلس و زیبایی تو را دیدم، و قاری در برابر او، دفتر گل‌ها را می‌خواند و همه چیز به زیبایی و شکوفایی بدل می‌شد.