شمارهٔ ۱۳۶ - سید جلال الدین عضد فرماید

هوش مصنوعی: ای برگ گل سرخی، از خاری که در اطرافت هست دوری نکن. تو باید با این خاره‌ها کنار بیایی و هرگز از آن‌ها فاصله نگیری.

هوش مصنوعی: ای آن کسی که مانند کافور پنهان و دور از دسترس هستی، از ما دور نشو و از ما دوری نگزین.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند در پرده‌ی پوشش و پنهان‌کاری، به مقام والا و بلندمرتبه‌ای دست یابد.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از جبهه‌اش به عنوان نمادی از دلاوری و شجاعت یاد می‌کند و به طور خاص به محبت و احساساتش اشاره دارد. او نشان می‌دهد که این ویژگی‌ها مانند پنبه‌ای نرم و لطیف هستند که در دلش وجود دارند. به عبارت دیگر، شاعر احساسات عمیق خود را با لطافت و نرمی توصیف می‌کند و به نوعی به این نکته اشاره دارد که در پس ظاهر سخت و قوی، احساسی لطیف و آسیب‌پذیر وجود دارد.

هوش مصنوعی: درویش جان، تو در حالتی هستی که نمی‌توانی راهی را ادامه دهی. اگر پای خود را در گام برداشتن درست با ارادت نمی‌بینی، پس به حال و موقعیت فعلی‌ات معذور هستی.

هوش مصنوعی: شما در خفا و از دید دیگران پنهان از نگاه‌ها هستید، اما معنا و هدف شما در وجودتان نهفته است.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم حسی از خوشی و صبوری را به دست آورم.

هوش مصنوعی: زیبایی چهره‌ات مانند گل نرگس است و دیدن تو برای قاری، شادی و خوشحالی به همراه دارد.