شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا

هوش مصنوعی: باد خوش سحرگاهی می‌وزد و ای دوست، باید بدانیم که روزها می‌گذرند و ما بر روی زمین نمی‌مانیم.

هوش مصنوعی: ای سلیم، لباس خواب خود را به دقت جمع کن و آماده شو. افرادی که بیمارند، سال‌ها لباس عذری به تن کرده‌اند.

هوش مصنوعی: کسی که در دنیا به حرکت خود ادامه می‌دهد و از خود پشت پا نمی‌زند، در مسیرش از گذراندن سختی‌ها و نگرانی‌ها محفوظ است.

هوش مصنوعی: هرچند که در این دنیا از نعمت‌ها و لذت‌های محسوس بی‌بهره‌ام، اما به بهشت و نعمت‌های پایدار آن امید دارم.

هوش مصنوعی: در پارچه‌ای که از مصر به دست آمده، گوهری نرم و ارزشمند وجود دارد. این گوهر به‌سانی است که به خاطر جدایت و غریبی‌اش، در این مکان به مانند یتیمی تنها به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی عطسه می‌کنی، دستار را از سرت برندار. تو به عرقچین علاقه‌مندی و حکیم می‌گوید که باید فوطه را بر سر بگذاری.

هوش مصنوعی: کسی که لباس به تن کرد و خود را پوشاند، در واقع باید نیکوکاری کند. وقتی که پوشش من به مانند کفن است، می‌خواهم به یاد داشته باشم که می‌توانم به دیگران کمک کنم.

هوش مصنوعی: نگاه کن به لباس آبی که او به تن دارد؛ در جیبش مثل حلقه‌ای که دورش را گرفته، دال انگله‌ای پیداست.

هوش مصنوعی: زیورهای نازک و ظریف، در بازار طلا، به اندازه‌ای که لایق آن باشد رواج ندارد، مگر آنکه از چارچوبی سخت و محکم و با حرارتی شدید بیرون آید و به طرز مناسبی به نمایش گذاشته شود.

هوش مصنوعی: چرا همچنان به سخن گوینده‌ای گوش می‌دهی که فقط به توضیح لباس‌ها گوشه‌ای از داستان را توضیح می‌دهد؟ این مسائل زودگذر و بی‌اهمیت‌اند و ارزش توجه بیشتر ندارند.