شمارهٔ ۱۰۰ - درویش اشرف نمد پوش فرماید

هوش مصنوعی: تو را با کلامی لطیف و دلنشین توصیف کرده‌ایم، به گونه‌ای که زیبایی‌ات را به جان و قامتی دلپذیر نسبت داده‌ایم.

هوش مصنوعی: در باغی زیبا و ظریف، ما از آرامش و عشق سخن گفته‌ایم.

هوش مصنوعی: شلوار پشمی خود را به نمایش بگذاریم و داستانی که با لباس به تصویر کشیده‌ایم، روایت کنیم.

هوش مصنوعی: گل زیبا که در خیمه شکفته نشده، به این دلیل است که به نیروی این ستون، همچون سروی تمایل ندارد و به زندگی و شادابی خود ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: ما ویژگی‌های خاص عقد سپیچ گزی را برای دل‌های جوانان بیان کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: وقتی که خاطرم را با خود می‌بردی، به یاد لحاف و باغچه می‌افتم که با نرمش و ملایمت به یاد تو بوده‌ام.

هوش مصنوعی: با شایستگی و مهارت، به رازی پی خواهی برد که مادر حقیقت آن را به زبان بیان کرده است.

هوش مصنوعی: وقتی پارچه‌ی زرین و کتان را برای دو فصل بهار و پاییز درست می‌کنیم، زیبایی و نقش‌های آن را مورد توجه قرار می‌دهیم.

هوش مصنوعی: در هر سفره‌ای، شمع مانند ماه آسمان خود را نشان می‌دهد و آن را به زیبایی توصیف کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در دل و جان خود احساسات و تجرباتی را بیان کرده‌ایم که ناشی از درد و رنج است، حتی اگر در ظاهر و ظاهر خود چیزی نداشته باشیم.