بخش ۷ - کاوهٔ آهنگر و درفش کاویانی و ساخته شدن گرز گاوسر

ضحاک به قدری نگران شده بود که شب و روز فقط از فریدون حرف می زد. 

ضحاک بلند مقام از ترس شکست و از دست دادن شاهی دلش پر از ترس از فریدون شده بود.

یک روز ضحاک که بر تخت خود نشسته بود و تاج فیروزه اش را بر سر گذاشته بود

از هر سرزمینی، بزرگان را فراخواند تا بتواند دوباره اوضاع پادشاهی را سر و سامان دهد. 

ضحاک به موبدان گفت که ای آگاهان خردمند.

من یک دشمنی دارم که خردمندان از وجود او آگاه هستند.

دشمن من جوان است و با دانش، دلیر است اما از نژاد با اصل و نسبی نیست.

موبدان به او تذکر دادند که با وجود اینکه دشمن او کم سن و سال است، (باید خطر او را جدی گرفت.)

موبدان گفتند که اگرچه دشمن ضعیف و جوان است، نباید او را دست کم گرفت. 

ضحاک گفت که دشمن را کوچک نخواهم شمرد ولی از بد روزگار می ترسم

پس لشکری آماده خواهم کرد که شامل مردم و دیو و پری باشد.

لشکری متشکل از انسانها و دیوها درست خواهم کرد.

باید در مورد این موضوع همکاری کنیم زیرا من از اتفاقات بد هراس دارم.

باید یک متنی بنویسیم و شهادت دهیم که ضحاک تنها کار نیک می کند و پادشاهی عادلی است.

بنویسیم که ضحاک راستگو است و کارهای نیک و خیر انجام می دهد.

از ترس ضحاک، همگی شروع به نوشتن چنین استشهاد نامه ای کردند.

جوان و پیر از ترس ضحاک، گواهی به خوبی او دادند.

در همان زمان یک نفر وارد بارگاه شد و صدای دادخواهی اش بلند شد.

فرد دادخواه را نزد ضحاک فراخواندند و پیش بزرگان به او جای دادند.

ضحاک با چهره برآشفته از او پرسید، چه کسی به تو ستم کرده است؟

کاوه بر سر خود کوبید و فریاد زد که من کاوه ی دادخواه هستم.

من یک آهنگر بی نوا هستم که از سمت شاه ستم دیده ام.

کاوه گفت که ای ضحاک، اگر تو شاه هستی و مانند اژدها بزرگ هستی، باید این داستان من را داوری کنی.

کاوه گفت: اگه تو شاه هفت کشور هستی، چرا تمام بدبختی آن برای ماست؟

کاوه گفت: من باید با تو حساب و کتابی داشته باشم تا همه از این داستان متعجب شوند. 

کاوه گفت: که از حساب و کتاب تو شاید معلوم شود که چرا از بین همه نوبت من شده است؟

کاوه گفت: که چرا مغز فرزند من باید غذای مارهای تو بشود؟

ضحاک سخنان او را شنید و از آن متعجب شد.

فرزند کاوه را به او پس دادند و از او دلجویی کردند.

ضحاک از کاوه خواست که پس او برای خوب بودن ضحاک گواهی دهد.

وقتی که کاوه استشهادنامه را خواند، برآشفت و رو به بزرگان کشور کرد.

عصبانی شد و به بزرگان گفت که ای حامیان ضحاک که ترسی از آفریدگار ندارید.

کاوه به بزرگان گفت که همگی دل به حرف های ضحاک سپرده اید و راه دوزخ را پیش گرفته اید.

کاوه گفت من به این استشهاد گواهی نمی دهم و از پادشاه هم ترسی ندارم.

در حالی که از شدت عصبانیت می‌لرزید، بلند شد و گواهی نامه را پاره کرد و روی زمین انداخت.

کاوه به همراه فرزندش شتابان از دربار خارج شد.

بزرگان از ضحاک پرسیدند که ای پادشاه شهیر

حتی چرخ فلک نمی‌تواند در روز نبرد باعث ناامیدی تو شود.

بزرگان از ضحاک پرسیدند که چرا در مقابل عصبانیت کاوه (ساکت ماندی و واکنش ندادی؟)

چطور استشهادنامهٔ ما و پیمان‌نامهٔ تو را پاره کرد و سر از فرمان تو پیچید؟

ضحاک پاسخ داد که من خودم هم متعجب هستم.

ضحاک گفت که وقتی کاوه وارد شد و صدای او را شنیدم،

انگار کوهی از آهن بین من و او رشد کرد.

ضحاک گفت که نمیدانم از این پس چه خواهد شد، زیرا که راز جهانی را هیچ کس نمی داند.

وقتی کاوه از دربار خارج شد، مردمان گرد او جمع شدند و با او همراه شدند.

کاوه به اعتراض فریاد زد و خواستار عدالت شد.

کاوه از چرمی که آهنگران برای محافظت در زمان چکش کاری روی پای خود می بندند،

کاوه آن چرم را بر سر نیزه کرد و این جوش و خروش مردم را بیشتر کرد.

کاوه با نیزه ش حرکت کرد و بانگ زد که این مردم خدا پرست.

کسی که خواهان امدن فریدون است، باید از اسارت ضحاک دست بکشد.

کاوه گفت بشتابید که این شاه اهرمین است و در دل با آفریدگار دشمن است.

آن چرم کم ارزش باعث شد که دوست و دشمن کاوه مشخص شود.

کاوهٔ قهرمان همینطور که جلو می‌رفت جمعیتی انبوهی همراهش می‌شد.

او می‌دانست که فریدون کجاست و به سمت آنجا رفت.

به خانه فریدون رفت و آنجا خروشی بلند شد.

وقتی آن پوست بر نیزه را دید رسم خوبی را پایه‌گذاری کرد.

آن را با پارچهٔ دیبای رومی و گوهر و طلا آراست.

بر سر آن گوهری مثل ماه زد و رسم خوبی به جا گذاشت.

پرچم سه‌رنگ سرخ و زرد و بنفشی از آن ساخت و آن را درفش کاویانی نامید.

پس از آن زمان، هر کسی که به مقام سلطنت می‌رسید و تاج بر سر می‌گذاشت ...

گوهرهای دیگری به آن چرم در اصل کم‌ارزش اضافه می‌کرد.

از پارچه‌های گرانبها درفش کاویانی طوری شد که ...

در شب‌های تاریک، نور خورشید امید را در دل‌ها به وجود می‌آورد و جهان را روشن  کرد.

مدتی گذشت و اتفاق خاصی نیفتاد.

فریدون وقتی اوضاع جهان را آن گونه و بر علیه ضحاک دید ...

...  در حالی که تاج کیانی بر سر گذاشته بود پیش مادرش آمد.

به مادرش گفت که من عازم جنگ هستم و تو جز دعا برای من کاری نمی‌توانی بکنی.

از هر چه در جهان است خداوند را بپرست و بدان که توانایی انسانها برای نیکوکاری از خدا می‌آید.

مادرش گریه‌اش گرفت و با اندوه با خدا راز و نیاز کرد.

به خدا گفت که من فرزند جهاندارم را به تو سپردم.

از او همواره بدی‌ها را دور کن و دنیا از از نابخردان خالی کن.

فریدون به سرعت شروع به رفتن کرد و قصدش را از همگان پنهان کرد. (سبک: سریع)

فریدون دو برادر بزرگتر از خودش داشت.

یکی از برادران فریدون کیانوش و دیگری پرمایهٔ شادکام نام داشت.

فریدون به برادرانش مژده داد که شاد باشند.

زیرا اوضاع دنیا به خوبی و به نفع ما تغییر می‌کند.

آهنگران خبره را بیاورید تا یک گرز گران برای من بسازند.

همین که این را گفت برادران فریدون به بازار آهنگران رفتند.

آهنگران نامی و معروف پیش فریدون آمدند.

فریدون نقش آن گرز را برایشان کشید.

بر روی خاک ( زمین) نقشی (نگاری) کشید ( نگارید) که همانند سر گاومیش بود

آهنگران مشغول ساخت گرز شدند تا این که گرز آماده شد.

گرز را که مانند خورشید درخشان بود پیش فریدون آوردند.

او از کار آهنگران خوشش آمد و به آنها لباس و نقره و طلا هدیه داد.

علاوه بر آن به آنها وعده‌های دیگری هم داد.

به آنها گفت که اگر ضحاک را شکست دهد به آنها آسودگی هدیه می‌دهد.