بخش ۵

رستم فرمان داد تا شیپورهای جنگ را بنوازند؛ و سپاه همچون دریایی خروشان به حرکت درآمد.

ابری از گرد و غبار به هوا برخاست و فریاد و خروشی به پا شد که حتی گوش‌های تیز و شنوا را نیز کر می‌کرد.

سرنیزه‌های درخشان و الماس‌گونه در میان آن گرد و غبارِ تیره، مانند آتشی بودند که از پشت یک پرده‌ی تاریک و کبود شعله می‌کشیدند.

نیزه‌هایی که بر کلاه‌خودهای صیقلی فرود می‌آمدند، تابِ این ضربات سهمگین را نیاورده و در هم می‌شکستند.

سه روزِ تمام در آن میدان جنگ برپا بود و سرهای آدمیان زیر سم اسب‌ها ساییده و له می‌شد.

از شدت تشنگی، دستِ جنگاوران از کار افتاد و توانِ جنگیدن را از دست دادند، و اسب‌های نجیب نیز از نبرد بازماندند.

لب‌های رستم از فرط تشنگی مانند خاکِ خشک شده بود؛ دهانش خشک و زبانِ سخنگویش چاک‌چاک شده بود.

وقتی سپاهیان از شدت نبرد و گرما کباب شدند و به گریه و استیصال افتادند، اسب و انسان برای زنده ماندن به خوردنِ گِلِ خیس روی آوردند.

در این میان، غریو و فریادی همچون رعد به هوا برخاست؛ از یک سو رستم و از سوی دیگر سعد وقاص.

هر دو فرمانده از مرکز سپاه خود بیرون آمدند و به گوشه‌ای خلوت از میدان جنگ رفتند.

وقتی آن دو نفر از لشکریان فاصله گرفتند و تنها شدند، به زیرِ سایه‌ی یک درخت سروِ بلند رسیدند.

آن دو فرمانده که دل‌هایشان پر از کینه‌ی یکدیگر بود، در میدان نبرد به سوی هم تاختند.

رستم غُرشی همچون رعد سر داد و با شمشیر، ضربه‌ای سهمگین بر سرِ اسبِ سعد زد.

همین‌که اسبِ جنگی با سر به زمین خورد، سعدِ جنگجو نیز از روی آن به زمین افتاد.

رستم شمشیرِ تیزش را بیرون کشید تا روز رستاخیز را به او نشان دهد (تا کارش را تمام کند).

می‌خواست سرِ سعد را از تنش جدا کند، اما به خاطر گرد و غبارِ غلیظِ میدان، نتوانست او را روی زمین پیدا کند.

آن پلنگِ دلاور (رستم) از اسب پیاده شد و افسارِ اسب را به کمربند خود گره زد (تا اسب فرار نکند).

گرد و خاک غلیظ، دیدِ رستم را کاملاً کور کرد؛ در همین حال، سعد به سرعت از جا برخاست و برای جنگ پیش‌دستی کرد.

سعد با شمشیر ضربه‌ای بر کلاه‌خودِ رستم زد، چنان‌که خون از فرقِ سر روی صورتِ رستم سرازیر شد.

وقتی چشمانِ رستم با خون پوشیده و تاریک شد، مردِ جهانجوی عرب بر او چیره گشت.

سعد ضربه‌ی شمشیرِ دیگری بر سینه و گردنِ رستم زد و پیکر آن جنگاورِ بزرگ را به خاک انداخت.

سپاهیان هر دو طرف از این ماجرا بی‌خبر بودند و هیچ‌کس راهی به سوی جایگاهِ آن پهلوان نداشت.

سپاهِ ایران به دنبالِ فرمانده‌شان می‌گشتند و تا خطِ مقدمِ میدان جنگ پیش رفتند.

از دور او را دیدند که غرق در خون و خاک افتاده و پیکرش از سر تا پا با ضربات شمشیر چاک‌چاک شده است.

(با دیدن کشته شدن رستم) سپاه ایران در هم شکست و پا به فرار گذاشت، و در این میان نامدارانِ بسیاری کشته شدند.

جنگاورانِ بسیاری از شدت تشنگی روی زینِ اسب جان دادند؛ و این‌گونه، پیمانه‌ی روزگارِ پادشاهان ایران پر شد و به پایان رسید.

سپاهیانِ شکست‌خورده روزها و شب‌های تاریک بدون توقف تاختند تا خود را به پادشاه ایران برسانند.

در آن زمان یزدگرد در بغداد حضور داشت که سپاهِ شکست‌خورده به دورِ او جمع شدند.