بخش ۱۳

آیا این داستان را باید «عدالت» درباره‌ی یزدگرد (انتقام مرگش) بنامیم، یا آن را کینه‌توزی و ظلمِ این هفت آسمان (کشته شدن یزدگرد) بدانیم؟

اگر خودِ آسمان فرقِ بین کینه و عدالت را نمی‌فهمد، فیلسوف و دانشمند هم هیچ پاسخِ قانع‌کننده‌ای برای این بی‌عدالتی به من نداد!

و اگر یک عالِمِ دینی هم حرفی درباره‌اش زد، همه‌چیز را سربسته و با کنایه گفت؛ و در نهایت پاسخِ این راز همچنان پنهان ماند.

ای مردِ خردمند! اگر ثروت و اندوخته‌ای داری، آن را برای استفاده مهیا کن و دلت را منتظرِ فردا نگذار.

زیرا این دنیا با سرعت از روی تو عبور می‌کند، و روزگار دارد تک‌تکِ نفس‌های ما را می‌شمارد (عمر در حال اتمام است).

در خوردن و خرج کردنِ مالت جسور باش و سخت نگیر؛ اگر زنده ماندی، همان خدایی که قبلاً به تو روزی داده، باز هم خواهد داد.

اگر درآمد و مخارجِ من با هم برابر بود (و دخل و خرجم می‌خواند)، روزگار برایم مثلِ یک برادرِ مهربان می‌شد (اما افسوس که فقیر و بدهکارم).

امسال در طوس تگرگی بارید که مثل عذابِ مرگ بود؛ تا جایی که برای من، مُردن بهتر از باریدنِ این تگرگ بود!

این چرخِ بلندِ آسمان (با این تگرگ و سرمای شدید)، درهای رسیدن به هیزم، گندم و گوسفند را به روی من بست (محصولاتم نابود شد و به قحطی و سرمای مطلق افتادم).

(ای ساقی) شراب بیاور که از روزهای عمرِ ما چیزی باقی نمانده است؛ رسمِ دنیا همیشه همین بوده و برای هیچ‌کس هم ابدی نخواهد بود.