بخش ۴

اسکندر مادر خود را از شهر عموریه فراخواند و وقتی آمد، وصیت و سخنان دارا را برای او بازگو کرد.

به مادرش گفت: نزد دل‌آرای برو و با مهربانی و به نیکی، خواستگاری را با او در میان بگذار.

در اندرونی و حرم‌سرا، روشنک را ملاقات کن و وقتی او را دیدی، از طرف من به او درود و آفرین بفرست.

گردنبند، دستبند، گوشواره و یک تاجِ شاهانه و پر از جواهر برای او ببر.

صد شتر بارِ فرش و زیرانداز، و صد شتر از انواع پارچه‌های ابریشمیِ زربفت همراه خود ببر.

همچنین حدود سی‌هزار دینار از خزانه در کیسه‌ها بریز تا به عنوان هدیه و شاباش نثارِ او کنی.

حدود سیصد کنیزِ رومی و تمامِ چیزهای دیگری که کاملاً لازم و شایسته است، با خود ببر.

در دستِ هر یک از کنیزان یک جامِ زرین باشد؛ درست طبق رسمِ زیبارویانی که در خدمتِ پادشاهان هستند.

خدمتگزارانِ بسیاری را در این سفر با خود همراه کن و از هیچ‌یک از آداب و تشریفاتِ پادشاهان کم نگذار.

مادر اسکندر همراه با مترجمان و ده نفر از دانشمندانِ خوش‌بیان به راه افتاد.

هنگامی که به نزدیکی شهر اصفهان رسید، بزرگانِ بسیاری به استقبالِ او رفتند.

دل‌آرای نیز به همراه بزرگان و نامداران، طبق رسوم درباریِ خودشان، از کاخ بیرون آمد و به پیشواز او رفت.

در ورودیِ کاخ آن‌قدر سکه و جواهر نثار کردند که گنج‌های درهم در چشمِ بینندگان بی‌ارزش جلوه کرد.

در کاخ همراه با مشاوران نشستند و تمام نامداران و بزرگان دور هم جمع شدند.

دل‌آرای آن‌قدر جهیزیه برای دخترش آماده کرد که بازارِ تجارت در جهان پررونق شد.

کاروان شترها فرسنگ‌ها پشت سر هم به راه افتادند؛ در حالی که حامل اشیای طلایی، نقره‌ای و رنگارنگ بودند.

(این بارها شاملِ) انواع لباس‌ها، فرش‌ها، روکش‌ها، و عطریات و جواهراتِ پراکندنی بود.

اسب‌های عربی با افسارهای طلاکاری‌شده، و شمشیرهای هندی با غلاف‌های زرین.

انواع زره، کلاه‌خود، پوششِ جنگی اسب‌ها، گرزها و خنجرهای فولادیِ هندی.

مقدار بسیار زیادی پارچه‌های دوخته‌شده و دوخته‌نشده که هیچ‌کس در جهان بیش از آن ندیده بود.

خدمتکاران را از کاخ فراخواندند و چهل کجاوه‌ی زرین و مجلل را آماده کردند.

روشنک با شادمانی در یکی از کجاوه‌ها که دارای سایه‌بان و خدمتکارانِ مخصوص بود، نشست.

از کاخ دل‌آرای تا نیمه‌ی مسیر، پر از سکه‌های درهم و دینار، و اسب و سپاهیان (جهت همراهی و نثار) بود.

داخل شهر را چراغانی و تزیین کردند؛ مردم در ظاهر می‌خندیدند، اما در دل (به خاطر از دست رفتن پادشاهیِ ایران به دست اسکندر) خون می‌گریستند و غمگین بودند.

بر روی آن کجاوه‌ی ابریشمی سکه می‌ریختند و از بالا مشکِ خالص می‌پاشیدند.

هنگامی که روشنک (همچون ماه) به قصر اسکندر وارد شد، اسکندر مدتی به او خیره ماند.

به آن قد و قامتِ بلند و چهره‌ی زیبا نگاه می‌کرد؛ گویی عقل و خرد او را با عشق و محبت پرورش داده بود.

وقتی مادرِ اسکندر، روشنک را بر تخت طلایی نشاند، اسکندر از فرط عشق جانش را فدای او می‌کرد.

یک هفته در کنار هم نشستند (و جشن گرفتند) و پادشاه درباره‌ی تمام مسائل با او مشورت می‌کرد.

در رفتارِ روشنک چیزی جز وقار، متانت، خردمندی، حیا و شایستگی دیده نمی‌شد.

هدایای بسیاری از جمله دینار و جواهرات شاهانه از طرف ایران (برای اسکندر) بردند.

تمام مردم در ایران، توران و چین، بر پادشاهیِ او درود فرستادند.

سرتاسرِ جهان پر از عدل و داد شد و هرکجا ویرانی بود، دوباره آباد گشت.