بخش ۹ - داستانِ دقیقی شاعر

هنگامی که از این کتاب یا دفتر، داستان‌های بسیاری کسی که داستان‌گو است، برای دیگران می‌خواند.

همه مردم، چه خردمندان و چه نیکوکاران، به این داستان توجه و علاقه‌مندی خاصی نشان می‌دادند.

جوانی با زبانی فصیح و پرتوان آمد که در گفتار مهارت داشت و طبع روانی در سرودن شعر داشت.

آن جوان گفت: «من این کتاب را به شعر درمی‌آورم» و این سخن باعث شادی دل حاضران در مجلس شد.

اما آن جوان خوی بدی داشت که همواره با او همراه بود، و همیشه با بدی و نادرستی در کشمکش و ستیز بود.

ناگهان مرگ به او حمله کرد، و کلاه‌خودی سیاه و تاریک (نماد مرگ) بر سر او گذاشت.

به خاطر همان خوی بد، جان شیرینش را از دست داد، و در طول جوانی‌اش حتی یک روز خوش نداشت.

کم‌کم بخت و اقبال از او روی برگرداند، و در نهایت به دست یک برده کشته شد.

او از دنیا رفت و این نامه (داستان) ناتمام باقی ماند، و بخت بیدار او نیز به خواب رفت و خاموش شد.

خدایا، گناه او را ببخش، و در روز قیامت جایگاه و مقام او را افزایش بده.