بخش ۸ - گفتار اندر فراهم آوردن کتاب

هر سخنی که من بگویم، پیش از من نیز گفته شده است، و  میوه‌های باغ دانش، همه چیده شده‌اند.

اگر بر درخت بزرگ و پرشاخساری جای پیدا نکنم، این به این معنا نیست که بالا رفتن از آن غیرممکن است.

کسی که زیر نخل بلند قرار گیرد، از سایهٔ آن در برابر گزندها محافظت می‌شود.

شاید بتوانم پایه‌ای بسازم تا از سایهٔ آن سرو بلند استفاده کنم.

با این کار (سرودن شاهنامه)، می‌توانم یادگاری از خود در جهان به جا بگذارم.

تو این (کتاب) را دروغ و افسانه ندان و آن را به نوع افسانه و بهانه ندان

هر چیزی که با خرد هم‌خوانی دارد، بر اساس رمز و معنی درک خواهد شد.

نامه‌ای (داستانی) از زمان‌های باستان وجود داشت که در آن داستان‌های بسیاری بود.

این داستان‌ها در دست هر موبدی پراکنده بود، و هر خردمندی از آن بهره‌ای داشت.

یک پهلوان از نژاد دهقانان بود که دلیر، بزرگ‌منش، خردمند و سخاوتمند بود.

او پژوهشگر روزگارهای گذشته بود و سخنان پیشینیان را بازجست(شاهنامه ابو منصوری).

از هر کشوری موبدی سالخورده آورد تا آن نامه (تاریخ) را یادآوری کنند.

او از ایشان دربارهٔ شاهان کیانی و نامداران بلندمرتبه جهان پرسید.

پرسید که جهان در آغاز چگونه بود و چرا اکنون این‌گونه خوار به ما رسیده است.

چگونه روزهای آنان با خوشبختی و بزرگی به پایان رسید.

بزرگان یک‌به‌یک داستان‌های شاهان و چگونگی گردش جهان را برای او بازگو کردند.

وقتی آن پهلوان سخنان ایشان را شنید، بنیان یک نامه (کتاب) مشهور را گذاشت.

بدین‌گونه یادگاری در جهان پدید آمد که بزرگان و خردمندان بر آن آفرین گفتند.