بخش ۱۰ - بنیاد نهادنِ کتاب

وقتی که من از دقیقی ناامید شدم به سمت شاه جهان (اشاره به پادشاه یا مرجع بزرگی) روی آوردم.

تصمیم گرفتم که این نامه (شاهنامه) را با دست خود بگیرم و آن را از دفتر (متن اصلی) به زبان و گفتار خود درآورم.

از بسیاری از افراد درباره آن پرس‌وجو کردم، اما از تغییرات و ناپایداری روزگار بیم داشتم.

زیرا ممکن بود فرصت زیادی برایم باقی نماند، و ناچار شوم کار را به کسی دیگر واگذار کنم.

از طرفی، گنج و ثروت من هم وفادار نیست (احتمالاً تمام خواهد شد)، و کسی هم خریدار این زحمتی که من کشیده‌ام نیست.

به همین دلیل، مدتی کار را متوقف کردم، و سخن (سرودن شاهنامه) را پنهان نگه داشتم.

در آن زمان، سراسر دنیا پر از جنگ و درگیری بود، و به جویندگان علم و فرهنگ، شرایط زندگی تنگ و دشوار شده بود.

چه چیزی بهتر از سخن نیکو در این جهان وجود دارد؟ به‌ویژه نزد کسانی که سنجیده و درست به سخن نگاه می‌کنند، یعنی بزرگانی که قدر سخن خوب را می‌دانند.

اگر این سخن از طرف خدا نیامده بود، چگونه پیامبری به عنوان راهنما نزد ما بود؟

در شهرم دوستی مهربان داشتم، که گویی با من یک دل و یک تن بود.

آن دوست به من گفت: این تصمیم و اندیشه تو بسیار خوب است، و گام‌های تو به سوی نیکی حرکت می‌کند.

من این نامه (شاهنامه) را به زبان پهلوی نوشته‌ام، برای تو می‌آورم تا ببینی که برای این کار نمی‌توانی آرام و قرار داشته باشی.

تو زبانی فصیح و باز داری و جوانی، و در سخن گفتن پهلوانی توانایی داری.

برو و این نامه شاهان (شاهنامه) را دوباره بگو و روایت کن، و با این کار، نزد بزرگان برای خود آبرویی کسب کن.

وقتی که این نامه (متن پهلوی) را نزد من آورد، جان تاریک و اندوهگین من روشن شد و به هیجان آمد.