بخش ۴ - گفتار اَندر آفرینشِ مَردُم

پس از آفرینش جهان و عناصر طبیعت، انسان پدیدار شد که کلید گشودن همه این بندها (رازهای آفرینش) بود.

انسان قد راست کرد و همانند سرو بلند شد و از همه موجودات برتری و بلندی یافت چرا که دارای گفتار زیبا و خرد و عقل بود

انسان پذیرای هوش، اندیشه و خرد است و به همین دلیل حیوانات وحشی و اهلی از او فرمانبرداری می‌کنند.

اگر کمی با خرد نگاه کنی، درمی‌یابی که انسان به لحاظ معنوی چه موجودی یگانه‌ای است.

مگر این که کلا افرینش و مردم را چیزی بیهوده بخوانی و جز این بیهوده خواندن هیچ چیز را قبول نکنی

تو را از میان دو جهان (دنیای مادی و دنیای معنوی) آفریده اند و این همه واسطه و افریده های خدا برای پرورش تو بوده

تو مهمترین آفریده خدا هستی اگر چه آخرین چیزی هستی که خدا خلق کرد(انسان پس از عناصر و گیاهان و حیوانات آفریده شد) پس تویی که اینقدر مهم هستی خودت را به بیهودگی نگذار

از فرد دانا سخن دیگری شنیدم غیر از دیدگاه من که میگفت: ما چه می‌دانیم که راز آفرینش جهان چیست؟

بنشین و درمورد خودت و افرینشت فکر کن چرا که این کار انقدر خوب است که اگر کاری بهتر از این پیدا کردی که نمیکنی:آن کار را انجام بده

اگر بدنت را به رنج می‌اندازی، اشکالی ندارد؛ زیرا رنج کشیدن برای دستیابی به دانش، ارزشمند است.

اگر می‌خواهی از هر بدی رها شوی و خود را در دام بلا گرفتار نکنی.

به این آسمان پرتحرک نگاه کن، که هم درمان از اوست و هم درد.

گردش روزگار آن را فرسوده نمی‌کند و رنج و سختی به آن آسیب نمی‌رساند.

آسمان هرگز از حرکت باز نمی‌ایستد و همچون ما انسان‌ها دچار زوال و تباهی نمی‌شود.

فزونی و کاهش از اوست(خدا) و نزد او همه چیز (خوب و بد) آشکار است.