بخش ۱۱ - در داستان ابو منصور

هنگامی که که دست به این نامه (شاهنامه) دراز کردم، یک مرد بزرگ و محترم (مهتر) و بلندمرتبه‌ای در پیش روی من بود.

او جوانی بود که از نسل پهلوانان می‌آمد، خردمند، هوشیار و با روحی روشن و شاداب بود.

او صاحب اندیشه و تدبیر و دارای شرافت و حیا بود، و در سخن گفتن، خوب و با نرمی سخن می‌گفت.

او به من گفت: من چه کاری انجام دهم، تا شرایط سخن سرایی برای تو فراهم شود؟

به هر چیزی که در دسترس من باشد، تلاش می‌کنم که نیازی را به کس دیگری نرسانم.

از من مانند یک سیب تازه نگهداری کرد طوری که باد روی من تأثیر نگذارد.

از لطف آن شخص از خاک ناچیز به آسمان رسیدم.

بخشندگی او در حدی بود که برایش خاک با طلا و نقره فرقی نداشت. بخشندگی از او قدر و شکوه پیدا کرده بود.

در برابر او، سراسر جهان خوار و بی‌ارزش بود، او جوانمرد و وفادار بود.

این شخصیت نامدار، در میان انجمن گم شد، مانند سرو بلندی که در باغ از چمن بیرون می‌زند.

از او نه زنده‌ای می‌بینم و نه نشانی از مرده، او به دست تمساح‌های مردم‌خوار کشته شد.

افسوس بر آن کمربند و آن گردن‌گاه (شخصیت بزرگ)، افسوس بر آن نیکی که برز و بالای شاه را می‌سازد.

از او دل‌تنگ و ناامید شده‌ام، و در حالت لرزانی مانند بید (درخت) قرار دارم.

به یاد یکی از پندهای آن شاه می‌افتم، که از کژی (ناهنجاری) روان (اندیشه) به سوی انصاف و عدل بروم.

او به من گفت اگر شاهنامه را سرودی، به شاهان بسپار.

برای همین، این کتاب را با نام شاهِ شاهان سرافراز آغاز کردم.