شمارهٔ ۳۹۵

هوش مصنوعی: ای جوانی، تو از کنار من رفتی و زندگی‌ام بدون تو تیره و تار شد.

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی که پیرمرد چقدر در غم و اندوه غرق است؟ بیا تا از او خونم را بگیری، شاید بتوانم از این حال خسته شوم.