شمارهٔ ۹۶ - نعت

هوش مصنوعی: آفرین بر صدها پیر کنعانی که مرید تو هستند و دو صد یوسف که به خاطر تو به خدمت تو درآمده‌اند.

هوش مصنوعی: وقتی نسیم باغ وحدت در گلشن نزدیکی وزید، گلت شکوفا شد.

هوش مصنوعی: زمانی که آسمان پیام وصال را به تو رساند، همچون ستاره‌ای در آسمان می‌درخشی و از آسمان پیوندت بریده شدی.

هوش مصنوعی: نگران رنج‌های دنیا نباش، زیرا وقتی دل را به مکان نزدیکیت به خدا سپرده‌ای، هیچ چیز نمی‌تواند تو را آزرده کند.

هوش مصنوعی: به بالای کعبه پا برسانی، ولی نشان قدرت و عظمت بر آسمان‌ها به تو نرسیده است.

هوش مصنوعی: زمانی که درهای رحمت مانند زلف‌های پیچ خورده به سختی بسته شده‌اند، کلید آن‌ها در دستان توست.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به وضعیتی سخن می‌گوید که احساس می‌کند در دنیای فانی و ناچیز قرار دارد و خود را مانند گدایان بی‌حیثیت می‌بیند. او به یاد سگان دیگر می‌افتد و از آن‌ها می‌پرسد که آیا کسی را دیده‌اند که با او در ارتباط بوده یا برایش مهم بوده است؟ این احساس تنهایی و غم در کلامش به وضوح نمایان است.