شمارهٔ ۲۴۷ - تتبع خواجه

هوش مصنوعی: اگر در میخانه شبی کمتر به می‌نوشی بپردازم، دلیلش این است که روزها بیشتر درباره‌ی آن فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از درد فراق و زخم‌هایی که زندگی به من زده، به قدری آزرده‌ام که می‌خواهم همچون گلی که از خاک و خون روییده، سر برآورم و از این شرایط سخت جدا شوم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در آتشگاه دیر مغان شعله‌ورم، گاه گاهی راحتی را بر بستر خاکستر پیدا می‌کنم و از آن می‌گذرم.

هوش مصنوعی: هر لحظه از حال و هوای شراب پر شوق و ذوق می‌شوم، به گونه‌ای که در جهانی دیگر غرق در مستی و شوری می‌شوم زیرا به دنیای دیگری تمایل دارم.

هوش مصنوعی: به خاطر غم‌هایی که از این باغ نیلوفر دارم، دیگر هیچ تمایلی به رفتن به باغ و دیدن گل‌های نیلوفر ندارم.

هوش مصنوعی: من که هستم و چه نامی از وصال در دل دارم، به اندازه‌ای که در دیوانگی عاشق شوم، جانم را فدای عشق آن پری‌زیبا می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر کار بدون تقدیر و سرنوشت امکان‌پذیر نباشد، ای حکیم، چگونه می‌توانم به حرکت ستاره‌ها و چرخش آنها توجه کنم؟

هوش مصنوعی: از آنجا که من در مسیر فقر و نیاز به سرخ‌رویی شجاعانه پیش می‌روم، باید پوشش و چراغ راه خود را از شراب سرخ رنگ پر کنم.