شمارهٔ ۲۲۵ - تتبع میر در رنگ خواجه

هوش مصنوعی: وقتی می‌خواهم چهرهٔ محبوبم را تماشا کنم، به درون میخانه می‌روم و در آینهٔ شراب نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: آن معشوقه زیبا در دل و دیده‌ام نشسته و هر جا که نگاه می‌کنم، او را می‌بینم و می‌خواهم دائماً جلوه‌اش را تماشا کنم.

هوش مصنوعی: چهره و ابروهای تو در دل من جایی ندارد، نه می‌توانم در قبله به تو نگاه کنم و نه در محل عبادت.

هوش مصنوعی: در آسمان ماه را می‌بینم و در باغ گل‌ها را تماشا می‌کنم، اما هر لحظه که نتوانم آن چهره زیبای تو را ببینم، این زیبایی‌ها هم برایم معنایی ندارند.

هوش مصنوعی: از فکر دنیا سخن نگو، بگذار شراب را در جام بریزم. به من آن جام جمشید را بده تا در آن اوضاع و احوال دنیا را ببینم.

هوش مصنوعی: زمانی که آن چهره زیبا را دیدم، ای دل! نگو که چقدر می‌خواهم او را ببینم. فرصت دیدن او را چگونه پیدا کنم؟ حتی تنها یک لحظه برای نگریستن به او کافیست.

هوش مصنوعی: انسان فانی نباید خود را در خدمت دیگران قرار دهد که خودشان نیز فانی هستند. اگر به ارزش زمان توجه کنیم و به جای نگرانی درباره آینده، به حال حاضر بنگریم، می‌توانیم بهتر زندگی کنیم.