شمارهٔ ۲۰۵ - مخترع

هوش مصنوعی: ای دل، اگر آن محبوب نازنین خود را به من نرساند، حداقل آستینش را ببوس!

هوش مصنوعی: اگر این نیست، پس برای من بر زمین بوسه بزن. یعنی آنقدر به من نزدیک شو که بتوانم زمین را ببوسم.

هوش مصنوعی: اگر به من اجازه بدهی، حتی پاهای یک سگ را می‌بوسم؛ به خاطر تو هم اگر کسی چنین کاری کند، برایم مهم نیست.

هوش مصنوعی: من در باغ نشسته‌ام و به یاد تو و زیبایی‌ات، که نه قامت محسوسی داری و نه چهره‌ای نمایان، به درخت سرو و گل یاسمن فکر می‌کنم و آنان را می‌بوسم.

هوش مصنوعی: از روزنه نگاه کن که آن معشوق زیبای ما در حال نزدیک شدن است و می‌خواهد با لبخندی دل‌نشین ما را بوسه‌باران کند.

هوش مصنوعی: من آن بنده‌ای هستم که از جان خود برای تو می‌فروشم، به طوری که فرشتۀ وحی دستش را ببوسد.

هوش مصنوعی: اگر آن ماه زیبا به دست فردی فانی بیفتد، به پای او تنها همین بوسه‌ و توجه او خواهد بود.