شمارهٔ ۱۶۹ - تتبع میر در طور خواجه

هوش مصنوعی: خوش به حال آن کسی که به خاطر شراب در میخانه مغان حاضر می‌شود، زیرا از شوق و نشئه‌اش هر لحظه هیجانی در دنیا ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که جوانی با جام می در دست و پیر مغان در کنار او باشد، گاهی سرش را به دور آن می چرخاند و گاهی نیز به پای او می افتد.

هوش مصنوعی: از این دیر باستانی سخنانی بر زبان می‌آورم که اگر مسیح هم در کناری من نشسته باشد، از شنیدن آن شگفت‌زده خواهد شد.

هوش مصنوعی: از بی‌نیازی و کبر خود، خاک را به سستی و فقر می‌بینم؛ اگر کار فلک با چنین فرد ناتوانی درگیر شود، به چه حال خواهد بود؟

هوش مصنوعی: اگر از ضعف من بهره‌برداری کنی، ای دختر زیبا، مبادا جز سگان خیابان این استخوان به زمین بیفتد.

هوش مصنوعی: من از سر وحدت خود در دیر (صومعه) به دنبال رمزی هستم و در مسجد چنین چیزی نمی‌خواهم، چرا که این راز پنهان در هر زبانی می‌تواند بیان شود.

هوش مصنوعی: اگر باده‌ام که رنگی شفقی دارد، به خون آسمان تبدیل شود، من شعله‌ای از آه را بلند می‌کنم که آتش در آن نفوذ کند.

هوش مصنوعی: من از ساقی زیبا می‌خواهم که باده‌ای مانند رنگ ارغوان به من بدهد؛ بگذار در باغ چشمم نه به گل بنگرم و نه به ارغوان.

هوش مصنوعی: اگر در دنیا به دنبال معنای واقعی و هدف باشی و آن را در زهد و دوری از دنیا جست‌وجو کنی، عجیب نیست که در دنیای زوال و بی‌ثباتی، بی‌خانمان و سرگردان باقی بمانی.