شمارهٔ ۱۴۴ - تتبع مولانا صاحب بلخی

هوش مصنوعی: عشق همه‌ی وجودم را به خاطر تو نابود کرد، اما سنگ سختی که در برابر عشق تو داشتم، از آن خاکی که به وجودم ریختی، مرا دوباره برآورده کرد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، نه درد و رنجی را تجربه کردم و نه سردی و گرمی را احساس کردم. به همین دلیل به هیچ عیبی دچار نیستم؛ اشک من گرم است و آه من سرد.

هوش مصنوعی: چند دعا و تعویذ برای دور کردن دیوانگی نوشتی. زاهد، این داستان‌ها و افسانه‌ها همچون پیچ و تاب در زندگی‌ات در حال جریان است.

هوش مصنوعی: کسی که دردی ندارد، از رنج و غم دل ما بی‌خبر است؛ زیرا تنها کسانی که خود دردی را تجربه کرده‌اند، می‌توانند از درد دیگران آگاهی پیدا کنند.

هوش مصنوعی: در خیال تو، دل به بی‌خبری و غمگینی مشغول است. آه، چه بیماری است که این درد به خواب و خوراکش راه پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: اگرچه اشک‌های من می‌تواند رنگ زردی که بر چهره‌ام است را به سرخی تبدیل کند، اما در عمق این زردی، تأثیرات منفی و تلخی باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: اگر آرزوی دیدار آن خورشید را داری، مانند مسیح از دنیای مادی بگذر و به تنهایی و دور از جمعیت زندگی کن.